Het zijn alleen nog maar herinneringen,omdat ik niets meer met hem mee kan maken,jonge ik zou dat zo graag willen.
Ik ben zo langzamerhand gestopt met dromen,omdat ik steeds het gevoel had, dat hij nog terug zou komen.
Hij is vandaag precies 669 dagen niet meer bij me,en ik merk dat hij steeds verder weg gaat.
Dat wil niet zeggen dat ik minder verdriet heb,ik denk iedere minuut van de dag aan hem,en vind het ook fijn om aan hem te denken,en over hem te praten.
Het doet mij wel erg veel verdriet,dat ik merk dat mijn omgeving,het steeds minder over hem heeft,en volgens mij denkt,het moet nu toch wel over zijn.
Maar dat maak ik zelf wel uit,ik zal altijd van hem blijven houden,en aan hem blijven denken,en met veel plezier,hoe mijn leven ook zal gaan lopen.
Want zonder hem,is de glans er wel vanaf,en ik mis hem heel erg.
Door veel over hem te (praten) en te schrijven enz. kan ik een beetje met mijn verdriet omgaan,en proberen er mee te kunnen leven,het is niet makkelijk,maar ik heb geen andere keus,ik had ook liever de klok teruggedraaid,en verder met hem doorgeleefd.
Het leven kan soms raar lopen,je denkt dat je samen oud wordt,maar heel snel kan iets veranderen,en het ergste vind ik dat ik geen afscheid van Charel heb hunnen nemen,omdat het allemaal zo snel ging.
Ik had nog zoveel willen zeggen,maar ik weet zeker,dat hij wel wist dat ik van hem hield.
Er slaat zo'n groot gat in je leven,mensen dat kan ik je niet vertellen,dit is echt onmenselijk,maar ja dat is het leven,zegt men.
Nou daar ben ik dan mooi klaar mee.
En herinneringen,ik kan blijven schrijven,ik heb er zoveel,mischien ga ik nog wel eens en boek schrijven over ons,wie weet,maar daar zou ik niet alles in schrijven.
Hij zal hoe dan ook,de rest van mijn leven,een rol voor mij blijven spelen,
dat heeft hij bij leven gedaan,en nu hij dood is,zal hij dat nog steeds blijven doen.

Zijn piem

Only love can make a memory

Theo