Cornelis van der Waal Tribute

Graag wil ik mijn verhaal kwijt op deze site.

Laat ik eerst mezelf even voorstellen, ik ben Liesbeth 40 jaar, getrouwd met Cor, samen hebben wij een dochter van 15 jaar jaar. Dit verhaal gaat over mijn man, waarbij vorig jaar 5 oktober bij stom toeval een enorme kwaadaardige tumor werd ontdekt in zijn endeldarm.

September 2001, moest mijn man voor zijn jaarlijkse controle naar de Nefroloog, dit is een arts die gespecialiseerd is in nierziekten, mij man had namelijk in 1994 een nier afgestaan aan zijn oudste zus, en moet dus jaarlijks op controle, nu was die arts daar niet zo blij mee, want vond hem maar een saaie patiënt, het ging hem namelijk altijd voor de wind, nooit ziek, werkte als het even kon 12 uur op een dag, leefde redelijk gezond, maar er was een maar, hij had een paar maanden voor dat bezoek, een keer of 4 een druppeltje bloed verloren tijdens de ontlasting, had ook wel eens een aambei, alleen liet het mij nooit los als hij dat zei, en ik vond hem er ook wat grauwer uitzien, daar mijn man nooit naar een dokter loopt, besloot ik het er eens met die arts over te zeggen. Nou hij keek me aan van waar maak je je druk om, maar om mij gerust te stellen, stuurde hij ons wel door naar een Maag Lever Darm arts, en 14 dagen later was het zover, we konden terecht op de poli in Dijkzigt. Na dat bezoek was er eigenlijk niks wat verontrustend overkwam, mijn man had een lichamelijk onderzoek gehad, de dokter vond op het eerste gezicht niks vreemd, dacht ook aan een aambei die de ellende veroorzaakte, en plande een onderzoek voor weer 14 dagen later, Nou dit hebben we geweten, want dit was dus wel even de kous op de kop krijgen.

5 Oktober 2001, mijn man zou deze ochtend een sigmoidscopie krijgen, 2 dagen dieet gehad, moet een flesje prunacolon drinken, om heel de darm te ledigen, en rond half 10 die morgen was hij aan de beurt, ik bleef in de wachtkamer wachten en had er op het eerste moment niet eens erg in dat het wel erg lang duurde, na ongeveer 5 kwartier kwam mijn man eruit, en liet op dat moment ook eigenlijk weinig merken, pas toen hij na een kleine 10 minuten bijkomen, zo’n rare blik in zijn ogen had, ben ik gaan vragen, maar toen hij wou gaan vertellen, kwam het meisje, wat bij hem het onderzoek had gedaan ons al halen, en werden we in een kamertje apart genomen, toen had ik eigenlijk pas door dat het wel heel goed mis was. Ze waren tijdens het onder zoek een tumor tegen gekomen die achteraf gezien, wel minstens een jaar of 10/15 nodig had gehad, om uit te groeien tot dit formaat, de toestand van de darmwand liet eigenlijk al duidelijk zien, dat het niet om een goedaardig poliepje ging, en de manier waarop er tegen ons werd gesproken, liet wel even duidelijk weten dat het echt foute boel was, de arts assistente ging direct met ons naar de röntgen afdeling om onderzoeken te plannen, bloedonderzoeken te regelen, en het was die dag Vrijdag, de Maandag erop werden we verwacht bij professor Schouten, die gespecialiseerd was in darmziekten, en zo werden wij weer naar huis gestuurd, goh wat er toen door ons heen ging is eigenlijk met geen pen te beschrijven, ik was verdrietig misselijk en ellendig tegelijk, en toen ik buiten stond, heb ik eerst maar even naar zijn werk gebeld, dat hij die dag niet meer zou komen, omdat ze iets raars hadden gevonden bij Cor, gelukkig zijn ze niet moeilijk dus uitvluchten hoefden niet, en toen ik me omdraaide zag ik pas dat Cor nu dus ook de klap kreeg, we hebben daar als 2 kleine kinderen zitten huilen in de parkeergarage, je gaat lachend voor een onderzoekje naar het ziekenhuis, maar dit verwacht je dus echt niet , het was ook het moeilijkste weekend in ons leven, waarin we heel veel hebben gehuild, en gepraat, het moeilijk vonden wij dus ook nog dat Cor moest liegen tegen zijn moeder die later die dag belde, gewoon om te vragen of het onderzoek was goed gegaan, en omdat haar oudste dochter, 2 jaar na de transplantatie van de nier die zij van der jongste broer had gekregen, overleden is aan buikvlieskanker, is het niet makkelijk om dan tegen je moeder van 87 te zeggen wat er bij je gevonden is, we hebben dus de schijn een beetje opgehouden, en wilden het pas zeggen als we bij haar waren, eerst moet het ook gewoon bij je zelf allemaal goed doordringen, en onze dochter ja, die was ook niet gek, die moest ook weten waarom der ouders zo van slag waren, we hebben er ook eigenlijk van begin af aan voor gekozen zo open mogelijk te doen. Want onze mening is hierover, hoe meer je de mensen er buiten houd, des te meer mensen raak je kwijt ook, en das nu net waar je in zo’n situatie niet op zit te wachten.

Om een lang verhaal kort te maken, die maandag naar die professor, en die vertelde ons dat het toch een erfelijke vorm van kanker kon zijn, bij ons weten was er nooit eerder iemand aan deze vorm overleden, er moest ook binnen niet te lange tijd geopereerd gaan worden alleen was nog niet duidelijk welke versie van opereren ze konden gaan doen, de eerste zou als de tumor gunstig zou zitten zo gaan, dat er een stuk darm tussenuit gehaald ging worden, de moeilijke versie zou wezen dat er van een stuk darm een nieuwe reservoir gemaakt zou gaan worden, en dat ze in het kleine bekken zouden gaan opereren, lymfklieren gingen verwijderen enz

Na nog wat inwendige röntgen onderzoeken, was dus duidelijk dat de moeilijke versie van opereren noodzakelijk zou zijn.

En op 1 november was het zo ver, nog geen maand na de ontdekking ging hij onder het mes, de dag voor de operatie, werd er nog een echo van de lever gemaakt, maar dat was allemaal in orde.

Die eerste november was een dag om nooit te vergeten, de dokter zou mij tijdens de operatie bellen, hoe de zaken er inwendig precies voor stonden, hij leek niet om te komen die dag, toen het 3 uur in de middag was ben ik van ellende gaan bellen naar het ziekenhuis, ik wist dat hij de eerste zou zijn die dag, waarom hoorde ik dan niks, ik kreeg te horen dat ze nog met hem bezig waren en, ik moest een uur later terug bellen, dit heb ik gedaan en wat ik toen te horen kreeg: Mevrouw van der Waal, we hebben u heel de dag proberen te bereiken en kregen u niet te pakken, ik was verbaasd, dorst die dag niet eens naar het toilet zonder de telefoon, wat bleek, men had een 3 in ons telefoon nummer voor een 5 aangezien, nou ik ontplofte bijna, zit je heel de dag voor in de zorgen, tevens werd mij gevraagd zo snel mogelijk naar Dijkzigt te komen, daar de dokter mij wilde spreken, ik daar als een speer naar toe, wat bleek ze hadden een droevige mededeling, er was tijdens het opereren iets ontdekt op de lever, wat het was wisten ze niet, maar dat het er niet hoorde te zitten was een ding wat zeker was, er werd ook verteld dat het verder onderzocht werd door de patholoog, en dat er in een van de 12 lymfklieren die ze weg hadden gehaald ook kwaadaardige dingen waren gevonden, pfffffffffffffff geen fijne prognose, maar ik was blij dat hij deze rot operatie achter de rug had, hij was redelijk bij kennis, troostte mij met de woorden, het komt wel goed joh, nou daar had ik eerlijk gezegd een hard hoofd in nu, ik werk zelf in de gezondheidszorg, en ben de nodige familieleden verloren aan kanker, metastasen, eventuele bestralingen en weet ik het waar ze het over hadden, ik wist duvelsgoed dat de ellende nu pas was begonnen, en ja hoor het bleken later dus 2 uitzaaiingen in de lever te zijn, maar wel op een gunstige plek, die eventueel na een aantal maanden nog te opereren zouden zijn, althans een stuk van de lever eraf.

De darm operatie hakte er enorm in hij viel in 2,5 week af van 67 kg naar 56 kg , beetje weinig he voor een volwassen vent van 42, had in het begin ook een flinke darmverstopping opgelopen omdat het ziekenhuis, na 5 dagen eten ging geven, maar zijn maag nog niet kon verwerken, hij kreeg een enorme Biafra buik, er werd gezegd allemaal lucht, en toch lieten ze hem 14 dagen na de operatie naar huis gaan, maar het ging niet echt lekker, hij kon niet eten, leek of het bleef hangen had er enorme last van, had wel gewoon ontlasting, tussendoor zijn we nog een keer naar de afd geweest om de zaalarts naar die buik te laten kijken, maar het bleef lucht, volgens die arts, wel kreeg hij gelijk een recept mee voor fortimel, om aan te sterken, en we werden na een paar dagen op de poli verwacht, daar aangekomen, moest hij gelijk foto’s laten maken, en mijn vermoedens kwamen uit, hij werd weer opgenomen, darmverstopping, kreeg een maagsonde en 3 keer per dag een klysma, dit duurde een dag of drie, en toen zijn ze weer op gaan voeren naar vocht, dik vloeibaar en later normaal eten, toen ging het gelukkig weer goed hij kwam weer een beetje bij.

Hij knapte in een paar weken redelijk op, maar ja je hebt ook een vooruitzicht van nog een operatie, om moedeloos van te worden, en opeens ging half december de telefoon, Dijkzigt, we werden verwacht voor een gesprek, nou wij er op af, daar kregen we te horen, dat voor dat hij die leveroperatie zou gebeuren hij minstens 3 maanden aan moest sterken, en dat hij voor een volgende operatie in ieder geval een serie van 25 bestralingen zou moeten hebben, want het bleek dus dat de artsen onderling van mening verschilden, het marge wat aan was gehouden bij het aansluiten van de nieuwe darm, was te krap geweest, dus er zouden nog kankercellen aanwezig zijn, nou dat was een verassing, en viel mijn man dus rauw op zijn dak, maar ja toch ga je ervoor.

We gingen op gesprek in de Daniel de Hoedkliniek, en daar kregen wij eindelijk eens antwoord op al onze vragen, ze wonden er geen doekjes om, hij had heel veel geluk nodig om hier redelijk door te komen, niet makkelijk, maar je weet wel waar je aan toe bent, hij mocht ook de bestralingen weigeren, maar ja als hij daar voor zou kiezen dan had een leveroperatie met de tijd ook weinig zin, dus hij deed het maar, je moet op zo’n moment je gevoel uitschakelen en reëel zijn.

De eerste weken van de bestralingen gingen wel goed eigenlijk, hij had weinig last van bijwerkingen, maar na de tweede week is het begonnen, hij heeft nu na de operatie een heel gevoelig ontlastingpatroon gekregen, en kan dus ook niet zonder een inleg luier de deur uit, maar toen was er dus geen houden meer aan, ja en dan elke dag naar het ziekenhuis, 5 werkdagen 5 weken lang is zwaar, hij ging zich ellendig voelen, op een gegeven moment had hij alleen nog maar bloederige ontlasting, toen had hij er mee willen stoppen, zat op dat moment echt in de put, maar toch heeft hij doorgezet na wat gesprekken met de artsen, en toen hij het dan ook achter de rug was ging hij zienderogen gelukkig weer opknappen en daar hou je je dan aan vast.

Inmiddels was het half maart, 3maanden na de eerste operatie, en ging de hele procedure weer aan de gang in het Dijkzigt, eerst weer naar de darmarts, die moest weer in contact met een leverspecialist, onderzoeken, en weet ik het allemaal, we kregen ondertussen dik de balen van het hele ziekenhuisgebeuren, maar je doet het allemaal en alles draait door, je gezin, ik met me werk, een puberende dochter, af en toe weet ik niet waar ik de energie vandaan haalde, stond soms versteld van mezelf en van hem helemaal, alles gaat op de automatische piloot in zo’n situatie, uiteindelijk was het zover, dat hij 29 mei opgenomen zou worden, helaas duurde het zo lang omdat de wacht lijsten lang zijn.

Het enige vervelende was dat er wel met klem werd vermeld, er zou een stuk ong 1/3 van zijn lever worden gehaald, maar voor er gesneden werd, zou wel heel het buikvlies worden bekeken en betast, werd er iets verdachts gevonden, dan zou hij dicht gemaakt worden en werd er niks meer gedaan, nou dat werd dus spannend, maar je schrikt er niet eens meer van eigenlijk, je bent zo bezig met overleven

De dag erna was het dus zover, gelukkig was hij weer de eerste die dag, was niet nerveus of zo, althans dat was niet aan hem te merken.

Rond een uur op half 12 belde de leverspecialist, het buikvlies was vrij van vreemde plekken en bultjes, dus er was een stuk van de lever gehaald, wat een opluchting!!!

Hij is die dag, na de operatie naar de intensive care gebracht en zou daar 24 blijven, ik ben s’middags met mijn dochter op bezoek gegaan, en schrok best van hem, overal zaten slangen, pompen en weet ik het allemaal, kan er best tegen, maar als het je maatje betreft is het toch anders, en voor Wendy onze dochter moet dit ook moeilijk geweest zijn, al zei ze van niet hoor, hij was niet bij of zo, heel anders als bij de eerste operatie, toen was hij heel helder, zal wel een reden voor zijn geweest.

Het ging eigenlijk heel goed met hem toen, hij mocht de volgende morgen alweer terug naar de zaal, kreeg ook gelijk weer vocht en voedsel, en ja hoor er volgde weer een verstopping, alleen nu wist hij het zelf aan te geven, de vorige keer had hij zoiets nooit meegemaakt, dus gingen ze gelijk beginnen met klysma’s, en toen knapte hij op, was heel monter en niet in bed te houden, einde van het liedje was, dat hij na 6 dagen naar huis mocht, hij werd de ochtend voor zijn vertrek nog gevraagd door een professor in Dijkzigt, om mee te gaan naar de medische faculteit, om daar zijn verhaal eens te vertellen en vragen te beantwoorden, dat heeft hij gedaan en vond het wel leuk eigenlijk, en toen die professor aan hem vroeg, wat wil je nog meer, zei hij, naar huis, en hij mocht die zelfde dag nog vertrekken, ze deden niks aan hem, aansterken, moet je toch thuis doen, en wij waren blij hem thuis weer te kunnen verwennen.

We zijn nu een aantal maanden verder, en het gaat hartstikke goed met hem, we zijn in juli een paar weken de stad uitgegaan, in een andere omgeving, mochten van iemand het huis gebruiken met een heerlijke tuin, hond kon mee, hij had alles in de buurt, want ons leven is toch veranderd.

Mijn man heeft nog af en toe een ongelukje, voelt zijn ontlasting op de dag goed aankomen, maar s’nachts is hij nogal eens te laat, vind hij verschrikkelijk, maar ik zeg ook leg je er bij neer, er zijn mensen die het zelfs op de dag niet op kunnen houden.

Hij is sinds eind augustus weer begonnen, met een paar uur werken, eerst 1 dag per week en elke week een dag erbij, nu werkt hij de hele week, 4 uur per dag, en het gaat goed, ze hadden hem zo af willen keuren, maar daar voelt hij zelf weinig voor, aangepast werk wilde hij ook niet, gewoon ze ouwe werk, klimmen klauteren, hij is schade expert voor containers die op vrachtwagens staan, die krijgt hij dan binnen aan de poort, ziet dus zo’n 100 tot 125 chauffeurs per dag en die miste hij nog het hardste in de afgelopen maanden, hij is nog wel snel moe, en ook wel een beetje verstrooid, maar lijkt me niet gek, je hebt in dit afgelopen jaar zoveel meegemaakt, je hoofd mag best in de war raken.

Ik moet zeggen dat het afgelopen jaar verschrikkelijk was, maar aan de andere kant, groei je zo op een andere manier naar elkaar toe, klinkt misschien heel raar, er zijn dingen die ik niet had willen missen, we zijn ook bijna een jaar samen thuis geweest, en dat was niet alleen maar huilen, ook heel veel lachen, je gaat ook je grenzen verleggen, materiele dingen zijn niet meer zo belangrijk, je maakt je minder druk om dingen, er is maar 1 ding belangrijk, je gezondheid is nr. 1 en geniet van het leven, het kan zo voorbij zijn.

We zijn er nog niet, elke 3 maanden, wacht er de ct scan, bloedonderzoeken, dan hebben we ook nog het vervelende dat onze dochter na de puberteit ook de molen van het ziekenhuis door moet, omdat dit heel waarschijnlijk een erfelijke vorm van kanker is, nu ziet ze het niet zitten, maar ja misschien als ze wat ouder is , ze dan toch anders gaat denken, ook belangrijk voor haar toekomst en haar eventuele kinderen, we wachten het af, we plukken de dag, zolang het goed gaat, ver vooruit kijken durven we niet, maar we leven!!!!!

Na dit hele verhaal heeft het niet lang meer geduurd, hij kreeg de kanker terug, op allerlei plaatsen, lag regelmatig in het ziekenhuis, eind 2003 was de situatie zo slecht dat hij werd opgegeven, hij zou de kerst niet meer halen, zeiden ze in het ziekenhuis, hij wilde toen ook niet meer thuis blijven, werd opgenomen op een terminale unit in een verpleeghuis. Wonderbaarlijk leefde hij daar toch weer een beetje op, en heeft toen nog een maand of 9 geleefd, zwaar onder de medicijnen, en om energie te sparen, zat hij regelmatig in een rolstoel. Uiteindelijk voelde  hij zich op 28 augustus 2004 een beetje belabberd, men dacht dat het door de vele medicijnen kwam, dus besloten ze die op 29 augustus via een injectie te geven, daarna ging hij heel hard achteruit, en is diezelfde dag om 6 uur in de avond overleden.

De strijd was gestreden, mijn lieve man en de vader van Wendy is 44 jaar geworden, we zijn nu ruim 4 jaar verder, ons leven is echt veranderd, maar we denken nog steeds elke dag aan hem.