Daan van Bakel Tribute

Op 17 september 2003 kreeg ik te horen dat ik zwanger was.Ik schrok heel erg. Wat nu? Op 18 september gingen mijn moeder en ik voor een echo en daar bleek dat ik al 27 wken en 3 dagen was. Ik zag op het scherm al een compleet mensje en ik was meteen verkocht. Ik voelde me al helemaal mama.De volgende dag begonnen de weeen al en en 3 uur later was mijn zoontje Daan* geboren. Veel te vroeg.

Hij werd meteen naar de IC gebracht voor onderzoeken. Hij ademde helemaal zelf maar hij had er moeite mee.
Op 21 september denken de artsen dat hij een infectie heeft waardoor hij meteen antibiotica toegediend krijgt. Ook moest ik bloed afgeven omdat hij waarschijnlijk bloed te kort komt.
Op 22 september hebben ze een foto van Daan* zijn hoofdje gemaakt omdat hij kans heeft op een hersenbloeding. Ook had hij een klaplong gehad. Ze hebben toen een draintje ingebracht zodat de lucht uit zijn longen konden.
Op 23 september kregen we de uitslag van de echo van Daan* zijn hoofd. hij heeft inderdaad een bloedpropje in de hersenen.
Op 24 september hebben ze ook weer foto's gemaakt van de longen. Deze blijken goed te zijn! Positief nieuws dus.
Hij ziet heel erg blauw van het vocht.
Op 25 september heeft Daan* een draintje in zijn hoofd gekregen om het vocht uit zijn hersentjes te halen.
En weer een tegenslag gehad. Hij heeft weer een klaplong gekregen.
Het vocht in de hersentjes is minder aan het worden. De drain van de 1ste klaplong mag eruit.

Op 1 oktober kreeg hij zijn 3de klaplong. Ook bleek dat hij een infectie in zijn hersentjes had. Rond middernacht kregen ze de bloeddruk niet meer omhoog en hebben we een priester gebeld om je te komen dopen. 
Rond 2 uur 's nachts kwam de neonatoloog om te komen praten. Ik moest de beslissing nemen of ze door zouden gaan met de behandeling en dat je 's morgens overlijdt of nu stoppen. Ik wou hem geen pijn laten lijden en nog verder door te laten vecht dus heb voor het laatste gekozen. Dit was de allermoeilijkste beslissing uit mijn leven. Ik heb Daan* vastgehouden en langzaam gleed Daan* weg. Daan* was er niet meer. Er liep een traantje over je wangetje dat denk ik wou zeggen: "zo is het goed mama" 
Na het overlijden heb ik Daan* gewassen en aangekleed. Wat is hij toch een mooi engeltje. Ik mocht op een aparte kamer met hem gaan zitten en heb hem geknuffeld en lekker vastgehouden. Ik wou hem niet loslaten hij is toch mijn kindje hoe kan dat nou toch? 
Daan* is bij mij thuis opgebaard op mijn slaapkamer. Zo is hij toch thuis geweest.
Daan* is begraven . Het was een mooie maar ook een hele zware dienst.
Je bent en blijft mijn manneke, een manneke om nooit te vergeten! Mama houdt van je en je hebt een speciaal plekje in mijn hart.
Ooit zullen we elkaar weer zien jongen.

Lieve Daan

Waarom nu al herinneringen
terwijl zoveel had kunnen zijn
Alleen nog wat is geweest
geen later, dit doet zo'n pijn
Ik leef nu met foto's en verhalen
terwijl jij nog hier had moeten zijn
nooit meer later, altijd toen
nooit meer samen iets doen
Ik wil je nu en wil je dan
maar dat is iets wat niet meer kan
Nu koester ik herinneringen
ik laat je noot meer los
Geen toekomst voor jou,
maar wel een toekoemst met jou!