Mam, ik mis je verschrikkelijk! Heb weer een kaarsje voor je gebrand op Dekkerswald.De plek waar jij voorgoed van ons weg bent gegaan.Soms is het fijn om daar te zijn, dan heb ik het gevoel dat je zo dichtbij bent.Maar soms weet ik niet hoe snel ik weer weg moet komen,omdat ik er dan weer aan moet denken, wat het zwaar voor je was om alles los te laten, hoe je leed onderdie rot ziekte,en dat daar voorgoed ons leven is veranderd. Maar vergeten zullen we je nooit!!!!! Mam, ik blijf van je houden, voor altijd!

Hallo Anita,
Wat lief van jullie om mij zo te steunen met troostende woorden. Ja, mijn wereldje is ook ingestort, hoor, en mijn hart stierf met mijn moeder. Ik kan me nu nog niet voorstellen dat de zon ooit weer gaat schijnen. Ik ben net voor de afleiding even gaan winkelen, maar dan loop ik maar zo doelloos in de rondte en vind niets meer de moeite waard. En ik zoek overal dat sneeuwwitte bolletje van mijn moedertje, maar het is nergens. Mijn moeder was ook mijn trouwste en liefste vriendinnetje. Nu praat ik maar tegen haar foto en ik zou willen dat ze wat terug zei, maar het blijft zo stil. En dan lees ik van jouw verlies, je moeder, 2 kindjes, wat een verdriet! Nu mijn moedertje weg is, vraag ik me af wat 'leven' eigenlijk voor doel heeft. Mijn moeder had zo'n triest leven achter de rug en zelfs haar oude dag mocht niet vredig en pijnloos zijn. Dan kan ik zo opstandig en woedend worden. Zij was zo bescheiden dat ze daardoor voor veel mensen gewoon onzichtbaar was. Op haar verjaardag kon ik de kaarten op een halve hand tellen, terwijl ze zelf altijd als eerste aan anderen dacht. En als ik dan zei dat ze zelf zo vaak vergeten werd, dan zei ze altijd "nou ja, laat nou maar", dan was ze nog verontwaardigd ook wanneer ik daar iets van zei. Zelfs voor die artsen in het ziekenhuis was ze onzichtbaar, die keken niet naar haar om en ik zag alleen een verpleegster als ik daarom belde en dan duurde het nog een half uur voor ze op de proppen kwamen met een gezicht van heb ik jou daar. Ik vind gewoonweg dat ze haar vermoord hebben met hun onverschilligheid en prutserij. Alleen op haar sterfbed wemelde het opeens van de witte jassen en dan alleen nog om toestemming van ons te verkrijgen om haar lijden te verlichten met 2 middelen. Ze hapte 3 weken lang naar adem en bij elk bezoek brak mijn hart wat meer door midden. Ik was al zo blij als ze maar een half hapje yoghurt at of een waterijsje opzoog wat ze door haar zwakte niet eens zelf kon vasthouden. Wat hebben ze haar toch aangedaan en wat hebben ze mij aangedaan? Ach Anita, ik heb zoveel verdriet dat ik er op het ogenblik maar het liefst zou willen uitstappen, Mijn kleine, dappere moedertje! Ik mis haar babbeltjes zo en het samen lachen en inderdaad, ergens gezellig een hapje eten. En nu, nu zit je overal alleen, ben je alleen en is niets meer de moeite waard. Ik ben ook door Therry op jullie mooie en respectvolle site geweest, want je zoekt overal steun en troost in gelijksoortige verhalen, in herkenning van dezelfde pijn, het zelfde verdriet. Ik lees er boeken over en lees dan ook dat het op den duur beter moet gaan, maar ik heb het gevoel alsof ik nooit meer uit deze fase kom. Ik hoop en wens zo voor haar dat ze nu gelukkig is, vrij van alle pijn en lijden en dat ze ook waar ze nu is zo vrolijk zingt. Ze hield altijd zo van zingen en dan vulde haar klokjesstem de hele kamer. De zon gaat echt weer schijnen, ik kan het me nu nog niet voorstellen Anita! Maar het doet me goed van jullie te horen, te weten dat er nog meer mensen zo'n zware weg hebben moeten lopen en dat die dat zonnetje uiteindelijk toch weer hebben zien schijnen. Dank voor je reactie en uiteraard wens ik jou ook nog heel veel sterkte toe, met lieve groetjes, Ingrid