Eleonora Wilhelmina Soekias Tribute

Mijn zus, Suzette,  en ik brachten haar weg, die 3e maart 2009. Onze 85-jarige moeder, nog vol levenslust en vol goede moed en hoop. Immers, de artsen hadden gezegd dat zij wel darmkanker had, maar absoluut geen uitzaaiingen en dat zij met een operatie nog heel wat jaartjes voor de boeg zou hebben.
Op 4 maart werd ze geopereerd in het ziekenhuis in Capelle a/d IJssel en in eerste instantie was de operatie geslaagd. Echter, wij zagen haar al gauw snel achteruitgaan, trokken steeds aan de bel bij de verpleging, maar niemand greep in. Na 6 dagen moest ze met spoed geopereerd worden en werden wij ingelicht dat ze het waarschijnlijk niet zou overleven. De aansluiting van de darmen bleek te zijn losgeraakt en daardoor was zij zo ziek en verzwakt geraakt. Ze vocht zich echter door de spoedoperatie heen en werd opgenomen op de IC, alwaar ze enkele dagen in diepe slaap werd gehouden en aan de beademing. Na 2 dagen moest ze plotseling weer met spoed geopereerd worden, want er bleek pus naar haar bekken te zijn gestroomd (hoe goed hadden ze die buik dan wel schoongespoeld??).      
Ook door die operatie vocht dat dappere, kleine vrouwtje zich heen. De wond werd opengehouden, want misschien was er nog een 4e operatie nodig.
Na een paar dagen werd de slaapmedicatie gestopt en ontwaakte mijn moeder de komende dagen langzaam uit haar diepe slaap. Echter, zij was ernstig verward. Zo wilde ze steeds dat wij de gordijnen sloten omdat ze bang was voor de vleermuizen die aan de ramen hingen! Ook zag zij steeds zigeuners en kinderen! Ondanks dat zij ernstig verzwakt was, waren de artsen en verpleging van mening dat zij te goed geworden was voor de IC en naar de afdeling terug kon. Hoe goed zou al spoedig blijken. Na 2 dagen stierf mijn dierbare moeder in onze armen. Al die dagen had ze zonder voeding gelegen (hoe kan een mens nu nog weerstand bieden tegen welke ziekte dan ook als je zo lang zonder voeding wordt gelaten) en hebben we geen arts gezien. De dag voor haar sterven heb ik werkelijk moeten eisen dat er een voedingssonde werd aangebracht toen mijn moeder mij daar zelf om verzocht. Niet 1 keer is er met ons, haar naasten, gesproken over haar toestand. Alles werd afgedaan met haar leeftijd. Alleen op haar sterfbed wemelde het opeens van de witte jassen en dan nog alleen om met ons te bespreken hoe ze haar sterven konden verlichten. Ik neem het dat ziekenhuis zo kwalijk en ben van mening dat mijn moeder is gestorven door medisch falen en verwaarlozing.    
In 3 weken tijd waren we haar kwijt en haar lijden en sterven staan onuitwisbaar in ons geheugen gegrift.  Een keertje vroeg ze aan ons wat ze nog deed in dat ziekenhuis, want ze vond dat ze aan haar lot werd overgelaten.       
Als ik huilde, dan zei ze met haar ernstig, verzwakte stemmetje “niet huilen”.
Ik had zo graag haar lijden overgenomen, maar ja, ik ben nu eenmaal geen God. We konden niet meer voor haar doen dan haar handen in de onze houden, haar wangen strelen en haar zeggen hoeveel we van haar hielden. Dat gevoel van machteloosheid, ach mama toch, dat was mijn allergrootste pijn!
We missen haar zo en elke dag zonder haar blijft pijn doen.
Nooit meer zal ik een arts kunnen vertrouwen en ik kan dan ook even geen witte jas meer zien.        
Als we aan de bel trokken bij de verpleging omdat we zagen dat het helemaal niet goed met haar ging, dan kregen we steeds maar weer te horen als excuus dat ze toch al op hoge leeftijd was. Alsof haar leeftijd haar minder waardevol maakte.

En al die weken heeft geen arts de moeite genomen om met ons te praten of ons behoorlijke in te lichten. Na de eerste spoedoperatie werden wij even te woord gestaan door een bitsige vrouwelijke arts die ons koel mededeelde dat onze moeder tegen reanimatie had aangelegen en naar de IC ging. En weg was ze weer. 1x troffen wij een jonge blaag van een arts aan op de IC bij haar bed en moesten we de woorden uit zijn mond trekken.

Mijn moeder was dan wel 85 jaar, maar een meer dan waardevol mens die het waard was om recht te hebben om een menswaardige, medische behandeling. Zij was een unieke, liefhebbende moeder en altijd een kleine moeder Theresa voor de minderbedeelden en zwakkeren in deze maatschappij.
Ik mis haar zo erg, dat ik even helemaal geen zin meer heb om door te leven.
Niets heeft nog zin, niets is meer de moeite waard om te leven, om door te gaan.

Inmiddels hebben we de uitspraak ontvangen van de zgn. onafhankelijke klachtencommissie van het betreffende ziekenhuis.
Slechts 2 van onze ingediende klachten tegen enkele verpleegkundigen werden gegrond verklaard, maar alle klachten tegen de verantwoordelijke chirurg werden ongegrond verklaard. De man heeft zo gelogen tijdens de hoorzitting, maar ja, het was hun collega in dezelfde witte jas als zij en dus hebben ze hem ingedekt! Aan de verpleegkundigen kunnen ze zich geen buil vallen, dus die durfden ze wel schuldig te verklaren! Maar die chirurg, notabene de supervisor op zo'n afdeling, gaat dus vrijuit! Meer dan schandalig dat je in dit land als slachtoffer of als nabestaanden van een slachtoffer van medische blunders, nergens terecht kan.

Later
als niemand je
gekend zal hebben
zal ik van je noemen
je naam een bestaan geven
tussen de levenden

dan zal ik vertellen
van je kleine handen
die uit wrakhout een
schip wisten te bouwen
uit puin een warme woning

ik zal je houwen
uit de herinnering
tot een onverwoestbaar
beeldhouwwerk

en wie nog
zal niet van je weten?