Eleonora Wilhelmina Soekias Tribute

Ik mis u nog zo, lieverd. Ik mis u zelfs elke dag een beetje meer. Ik denk aan hoe het was en dat het leven nooit meer zal worden als voorheen. Uw uitbundige lach, uw heldere stem die zo van zingen hield, uw levenslust en dapperheid. Ach mama'tje toch, alles is zo anders.

Lieve, lieve mama,vandaag is weer zo een moeilijke dag. Ik ben maar gaan winkelen voor de afleiding, maar voortdurend spookte u door mijn hoofd en werd ik zelfs even paniekerig. Waar bent u toch gebleven? Het idee dat ik u nooit meer zal zien, nooit meer met u zal kunnen lachen en babbelen. Ach, mijn lieve vriendinnetje, ik zou willen dat alles 1 grote nachtmerrie was waaruit ik kon ontwaken.Ik kan uw lijdensweg maar niet vergeten. Zoals u daar lag, lieverd. Van zo een levenslustig en optimistisch vrouwtje tot een wrak gemaakt door zo'n klungel van een chirurg. U was zo vol goede moed en leenslust toen ik u wegbracht en binnen 3 weken kregen we u in een kist terug. En de wereld blijft maar doordraaien en doordraaien . Ik kan het niet, lief moedertje. Ik kan niet zomaar doorgaan met mijn leven en u zo gauw vergeten. Sommige mensen zijn zo gauw over hun verdriet bij een verlies, maar ik kan dat niet. Heb altijd zo moeite met afscheid nemen. En vooral dat ik afscheid moest nemen van u, zo'n warm en liefdevol vrouwtje waarin alleen maar goedheid huiste. Ach lieverdje, ik had al uw lijden zo dolgraag van u overgenomen. Doorgaan met mijn leven, hoe doe je zoiets, mam? Alles lijkt voortdurend alleen nog maar zinloos. Suzette en Jan en ik hebben gisteren weer mooie bloemetjes gebracht naar uw plekje. Ach mamaatje toch, niets is meer de moeite waard. Ik had u nog zoveel willen zeggen en nog zoveel willen vertellen en ook nog zoveel willen vragen. Maar alles is zo stil. Mama, mama, wat doet een zo dierbare verliezen als u toch een pijn.