Frans van de Zand Tribute

Op woensdagmorgen 2 mei jl. is ons erelid Frans van de zand op 68-jarige leeftijd overleden.

Frans kwam eind 1966 de brug over vanuit Lobith om bij Babberich het eerste elftal te versterken. Helaas kreeg de fanatieke Frans al tijdens zijn eerste jaar bij de SV te maken met degradatiegevaar in de Hoofdklasse van de Gelderse Voetbalbond. Dit werd echter goed gemaakt door het kampioenschap in 1968 waarmee het eerste promoveerde naar de vierde klasse van de KNVB. Met oud coryfeeën als o.a. Harrie Fontein, Fred Burgers, Herman Albers, Joep Boxtart, Theed Lendering Toon  en Bert van Bindsbergen kon Frans als speler zijn eerste kampioensfeest vieren met de SV.

In 1969 begint hij als jong broekie zijn bestuurscarrière. In 1974 neemt hij plaats aan het hoofd van de bestuurstafel. Bij die gelegenheid sprak oud voorzitter Ben Sales : “Ik wens je alle sterkte en geduld. Heb vertrouwen in de toekomst, het is een mooie maar erg moeilijke taak”. Op dat moment kon Frans niet voorzien wat hij allemaal nog zou beleven met zijn club en hoe groot zijn rol zou zijn in dit verhaal.

Frans is prestatiegericht, Frans wil winnen, wil vooruit! En dat is hem gelukt!

Met vijf kampioenschappen in acht jaar wist Babberich zich op te werken naar de Hoofdklasse. De eerste stap werd gezet in 1981, gevolgd door kampioenschappen in 1982, 1983, 1986 en de laatste stap naar de Hoofdklasse in 1988. Eenmaal deze positie bereikt beet Frans zich vast in het behouden van de plek binnen de Hoofdklasse. Zijn hele doen en laten was hierop gericht. Tijd, energie, financiële middelen en waar nodig een vuist op de tafel. Zo mocht Frans als trotse voorzitter in zijn 23e jaar als voorzitter van de SV in 1997 in de Kuip met zijn club de landsbeker in ontvangst nemen na een overwinning op SHO.

In 2001 geeft Frans na 27 jaar de voorzittershamer uit handen om op de achtergrond nadrukkelijk op geheel eigen wijze (lees eigenwijs) een rol te blijven spelen als aanvoerder van de technische commissie waarbij diverse spelers en trainers hebben mogen kennis maken met Frans.

Vele jaren heeft Frans naast zijn bestuurlijk functioneren ook zelf nog in de wei gestaan. Met het vierde, zesde en het achtste elftal werd nog menig succes geboekt maar was er vooral veel ouderwets, bloedfanatiek voetbalplezier. Frans liep de graspollen eruit. Oud teamgenoten zullen mooie herinneringen koesteren aan de wedstrijden, het kampioenschap in 1986 en de vele momenten waarop het verdampte lichaamsvocht tijdens de evaluatie van de wedstrijd weer moest worden aangevuld. Dat hier sprake was van een hechte groep blijkt uit het gegeven dat er nog steeds een vaste groep  tweejaarlijks samen een weekend op pad ging.

Frans van de Zand; 46 jaar lid, erevoorzitter en drager van de gouden KNVB bondsspeld.

Een man die ongenuanceerd zijn mening kon uiten, maar altijd vanuit de grond van zijn rood witte hart. Een man die het weerwoord kon waarderen. Een man met een groot gevoel voor humor. Bij de kampioensreceptie van HSC ’21 in 2011 hing de hele club aan zijn lippen. Tijdens de wedstrijd HSC ’21 – Babberich had HSC een kratje Grolsch meegegeven waarvan de houdbaarheidsdatum gepasseerd was. Frans had dit gezien en een flesje bewaart. Dit heeft hij tijdens deze receptie op ludieke wijze even teruggegeven; “ai dan toch wa met gif……” Want alles gewoon in zijn eigen dialect.

 Een rood wit verhaal, een man met een rood wit en heel sterk hart.  Een man die zo graag 25 jaar hoofdklasse had willen meemaken. Het lot heeft echter zo beslist dat wij gelijkertijd afscheid nemen van de Hoofdklasse en van Frans. Frans, zo ver weg en toch zo dichtbij.

In alle herinneringen die keer op keer weer verteld zullen worden, op jouw Buitenboom.

De woorden op de vlag vertalen ons gevoel;

Frans van de Zand, voor altijd rood wit