Hans Lopulalan werd geboren op 4 september 1955. Als een van de eerste kinderen in Barneveld die werd geboren uit een Nederlandse moeder en een Molukse vader, was hij bepaald een bezienswaardigheid.
Als mijn moeder met de kinderwagen door het dorp liep, wilde iedereen even naar het kind kijken. Iedereen wilde ook graag even met het kind een wandelingetje maken. Hans was een blij en makkelijk kind, dat met iedereen goed overweg kon. Hij legde makkelijk contacten, maakte veel vrienden en was ook een trouwe vriend. Met een jongen uit Spijkenisse die hij op vakantie in Italië had leren kennen, heeft hij jaren en jaren nog contact gehouden.

Hans kreeg nog twee broertjes en twee zusjes. Al vanaf het prille begin werd hem duidelijk dat hij als oudste extra verantwoordelijkheid moest dragen. De oudste moest ook altijd de verstandigste zijn. Hans was een gezagsgetrouwe figuur, die zich keurig gedroeg.
Gelukkig had Hans ook een bijzonder groot gevoel voor humor. Met veel humor kon hij een persoon of situatie raak typeren.
Hij kon in een deuk liggen om een conference van Fons Jansen of Toon Hermans, maar was ook gek op de Dik Voor Mekaarshow.
Hij hield veel van een goede grap, maar was niet altijd blij als hij zelf bij de neus werd genomen.

Oud-buurman Aart Buitenhuis zag ooit Hans een groot gat in de tuin graven voor een kersenboom, die ergens anders vandaan moest komen.
Aart had net verbouwd en zat nog in zijn maag met een speciekuip met kalk, waar hij niet van af kwam. Toen Hans de boom moest gaan halen, bood Aart aan om mee te helpen. Hij raadde Hans aan het gat wat te vullen met kalk, omdat dat goed was voor de boom. De kuip met specie verdween in het gat, de boom ging er bij in en even later vroeg Hans: “Zeg, nog eens wat, Aart, hoezo is die kalk goed voor een kersenboom?” Waarop Aart zei: “Ik heb geen idee, maar ik ben het kwijt!” Hans lachte als een boer met kiespijn, maar een paar dagen later zag hij er de humor ook van in.

Hij hield ook van lekker eten en heeft zijn hele leven getobd met zijn gewicht. Historisch is het verhaal dat hij in zijn jonge jaren in zijn enthousiasme een heel King Corn in zijn eentje naar binnen heeft gewerkt. Nu was dat Zweedse wittebrood in die tijd niet heel erg voedzaam, maar een heel brood naar binnen werken was toch wel een prestatie, zeker met het mierzoete kokosbrood erop. Daar was hij gek op.

Hans was een harde werker. Al in zijn vroege tienerjaren ging hij in Barneveld bij de boer werken. Hij kende ze allemaal. Tegen de tijd dat hij zijn rijbewijs ging halen in 1972, had hij maar twee lessen nodig. Als je op je 16-de al een tractor met kar achteruit kunt inparkeren, dan is een NSU de bocht om sturen niet zo’n uitdaging meer.
Hij had ook een krantenwijk. Berucht is de elfstedenwinter van 1963, toen hij met zijn fiets en de zware krantentas vast kwam te zitten in de sneeuw. Hij raakte bevriend met de distributeur van de Telegraaf en uiteindelijk mocht hij ’s nachts met de grote bus alle campings in de omgeving voorzien van een bundeltje Telegrafen. Hij kende alle campingeigenaren uiteraard in no time.
De rest van zijn leven heeft hij altijd allerlei bijbaantjes gehouden. Hij deed dat niet alleen voor het geld. Hij vond het leuk om met mensen bezig te zijn. Hij heeft jarenlang in het voorjaar voor Broeder De Vries in Amsterdam vakantievierders met gebroken benen opgehaald in de Alpenlanden. De laatste jaren was hij op zaterdag bij Bikers Best te vinden in Renswoude.

Hans ging al vroeg op reis. Als voetballer heeft hij voetbalkampen meegemaakt in Oostenrijk en Denemarken. Overal leerde hij weer mensen kennen en op de een of andere manier hield hij daar toch ook weer contact mee. Het internet en hyves waren dan ook de uitvinding van de eeuw voor Hans. Verloren contacten konden weer worden aangehaald met oud-schoolgenoten, oud-collega’s of uit het oog geraakte familieleden.

Aan belangstelling van dames had Hans niet te klagen. Waar hij ook ging, voor zijn werk of op vakantie, hij had altijd sjans en genoot daar zichtbaar van. We hebben door de jaren heen heel wat ansichtkaarten van dames uit alle windstreken door de bus zien vallen. We hebben ook heel wat dames voorgesteld gekregen. Veel van die dames zagen we na die eerste keer niet meer terug, maar er zijn er toch een paar geweest die het aardig lang hebben volgehouden. Hans was niet altijd de makkelijkste om mee te leven. Hij had een gebruiksaanwijzing en was rusteloos en eigenwijs, zeker in zijn jongere jaren. Uiteindelijk leek hij zijn draai te hebben gevonden bij Nel.

Afkomstig uit een gezin met een KNIL-historie werd hem al vroeg duidelijk dat hij iets met uniformen wilde gaan doen. Hij wilde de verantwoordelijkheid die hij als gezinsoudste ten toon moest spreiden, ook in de maatschappij uitdragen.

Hij begon bij de Koninklijke Marechaussee tijdens zijn dienstplicht, maar stapte halverwege de jaren zeventig over naar de politie. Wij zagen dat allang aankomen thuis, want zijn eerste Yamaha-brommer kreeg een witte kuip, die hij met oranje strepen deed lijken op een rijkspolitie motor.
Hans heeft een aantal jaren op straat gediend, maar is in de avonduren altijd blijven doorstuderen. De politie was zijn lust en leven. Hij sprak er altijd vol trots over en je voelde de passie die hij voor zijn werk ervoer.
Ook toen hij ziek werd, was het eerste wat hij wilde regelen een online verbinding met zijn werk.

Hans was en blijft een ras Barnevelder. Hij is het langste weg uit Barneveld van ons allemaal, maar hij kent meer Barnevelders dan de overige broers en zussen bij elkaar opgeteld. In Barneveld hebben we altijd een zeer actieve gemeente-archivaris gehad en een vereniging Oud-Barneveld, waar Hans ook lid van was. Telkens als er weer een boek verscheen over Barneveld in historisch perspectief, verslond hij zo’n boek. Onlangs zijn er twee boeken verschenen over Barneveld in de jaren vijftig met veel foto’s en anecdotes. Hans smulde op zijn ziekbed van die boeken en zat uitgebreid te vertellen over wie hij allemaal nog kende en hoe Barneveld eruit zag in zijn kindertijd en hoe het toch allemaal veranderd was.
De familie uit Barneveld en zijn vele vrienden en kennissen uit het Veluwse zijn dan ook erg verdrietig dat Hans niet in zijn geboortedorp wordt begraven.

Niet dat hij niet van Friesland hield. Integendeel, hij had ook hier weer snel zijn draai gevonden. We gingen op bezoek toen hij hier net woonde en waren niet verbaasd dat hij alweer iedereen in de buurt kende. Hij was ook alweer actief bij een buurman verderop, die met kranen werkte. Zo was hij in zijn element.

Jan Guichelaar is een politieman met een bijzondere rang in de maand november tot en met 5 december: hij is dan ook Sinterklaas. Via een cursus leerde Jan Hans kennen en het klikte meteen. Ze raakten bevriend en Hans werd ingelijfd in het Pietencorps als Piet Markio. Hans kwam er al snel achter dat een goede Piet meer moet doen dan alleen maar wat pepernoten de wereld instrooien. Het Sint Spektakel Wolvega bleek een uiterst professionele organisatie met een uitgebreid draaiboek dat tot in de puntjes was geregeld. Als Piet moest Hans flink aan de bak: poseren met kindertjes, een aparte Pietenstem aanleren en... altijd blijven lachen, zelfs met de kramp in de kaken.
Vorig jaar mocht Piet Markio een grote locomotief besturen van Steenwijk naar Wolvega. Als superchauffeur was dat hem wel toevertrouwd. Het was ook niet niks, zo’n enorm gevaarte door Wolvega sturen waar duizenden kindertjes reikhalzend met open mond stonden te staren naar de duizenden cadeautjes die daar aan kwamen rijden.
Glunderend vertelde hij ons er thuis over en in onze mailbox kwam direct de link naar de website van het Sint Spektakel. Hij was trots als een pauw dat hij dit mocht doen.

Het team van Sint en zijn Pieten heeft Hans en Nel enorm ondersteund tijdens het achteraf zo korte ziekbed van Hans. Iedereen heeft Hans bedacht met kaarten, krabbels op Hyves, en wat al niet. Hans genoot van al die aandacht. Het deed hem goed om te weten dat er zo werd meegeleefd uit alle hoeken van het land. Zijn weblog werd ook veel gelezen. Hij werd er soms verlegen van.
Ook sinds zijn overlijden heeft Jan Guichelaar, samen met Hans’ collega Geert Rabe, Ruth en Karel Haspers, Andre en Janneke Veenman, Gea Nanninga, en zoveel andere vrienden en kennissen uit de buurt het voortouw genomen in de organisatie van dit alles. Er moest ontzettend veel geregeld en gedaan worden om deze dag te laten zijn wat hij moet zijn: een waardig afscheid van Hans.
Ook dank aan John van Biker’s Best, die Hans vandaag hier gebracht heeft op de Goldwing van Hans.
Wij zijn hun zoveel dank verschuldigd, dat die niet in woorden is uit te drukken.
Vanzelfsprekend gaat onze dankbaarheid ook uit naar de mensen in het Medisch Centrum Leeuwarden, die Hans zo goed hebben verzorgd en al het mogelijke hebben gedaan om hem te helpen en te ondersteunen in het zware behandelingstraject.
Maar het gaat zoals het gaat. Zo was er nog niets aan de hand, toen de verpleegkundige bij hem kwam kijken. Een paar minuten later was het gebeurd. Reanimatie mocht niet meer baten. De dood kwam als een winkeldief, ongemerkt kwam hij binnen en met de ziel van Hans onder zijn arm sloop hij het kamertje weer uit. Einde verhaal.
Zoals Hans zelf altijd zei: “Het komt allemaal goed...” en uiteindelijk zal alles ook wel zijn plaats krijgen. Laten we niet alleen treuren omdat hij er niet meer is, maar ook blij zijn dat hij ons zulke mooie herinneringen nalaat.

Lex, Fred, Marian en Sandra Lopulalan