Zelden zo’n strijdlustig mens meegemaakt. Zo gericht was Herman van Heerde op het leven. Ondanks zijn gestaag dikker wordend medisch dossier, ondanks de talrijke diagnoses, operaties, therapieën, tegenslagen en teleurstellingen hield Herman van het leven.

De dood moest nog maar even wachten. Herman was een survivor. Tot op de 30ste augustus jl. alle opgestapelde ziektes hem eronder kregen en Herman zich gewonnen gaf. Herman van Heerde werd 48 jaar.

Over zijn leven valt een boek te schrijven. Een beminnelijk mens met tal van vrienden en vriendinnen. Zover zijn gezondheid het toeliet leefde Herman gemakkelijk, losjes , helemaal in de lijn van het Evangeliewoord: ‘Maak je geen zorgen’.

Van orgine was hij timmerman, maar hij heeft ook in de metaal gewerkt en de laatste fase van zijn actieve leven was hij werkzaam bij drukkerij Wöhrmann in Zutphen.

In de drukbezochte gedachtenisdienst op 4 september in de Dorpskerk met de onroerende inbreng van zijn zussen Ida en Anke, van zijn nichtje Lorain en zwager Jan brachten we ook Herman’s overtuiging ter sprake dat hij ook dit leven zou overleven. Hij geloofde in leven na dit leven.

Talrijk zijn de gesprekken die we daar over gevoerd hebben, vaak uitgaande van Bijbelgedeeltes die daarover iets te melden hebben. Wat dat betreft kon Herman in vrede de overstap wagen, eigenwijs gelovig als hij was.

Verder hebben we Herman herdacht als een ronduit een man die honderduit over van alles praatte. Op de kop af 40 jaar was hij lid  van Sursum Corda , dat muzikale medewerking aan de dienst verleende.

Voor zijn neef en nicht is hij een topoom geweest, zo ook een topfokker van raskippen en uiteraard de grote baas van zijn hond Famke.

Talrijke mensen zullen Herman missen: zijn moeder uiteraard, zijn zussen en verdere familie en vrienden.

Moge de Heer op wie hij zijn vertrouwen stelde hen allen troosten en zegenen met inspirerende herinneringen aan deze bijzondere man.

Ds. Jan Kool