Hallo Maria en familie,
Heel veel sterkte met dit verlies. Ik heb Huib gekend als een enorm enthousiasmerende, warme persoonlijkheid die zich het wel en wee van vele mensen aantrok. Volgens mij zowel in de zakelijke als privé sfeer probeerde hij alles zodanig te sturen dat iedereen happy zou zijn. Ik vond het altijd leuke sessies met Huib bij jullie in Thorn of bij mij bij Commilfo over de site van Balanced, de mailingactie met de brillen van Bite, zijn presentaties op congressen, advertenties etc. Hoe triest ook, het voelt ook positief dat ik hem gekend heb en een (klein) deel van zijn leven heb gedeeld. Dat was veel waard voor mij.
Wat een schok om te horen van het overlijden van Huib.
De contacten waren vanuit zakelijk oogpunt, maar de gesprekken waren informeel, joviaal, altijd eerlijk en oprecht. In het enthousiasme en de energie van Huib ging je als vanzelfsprekend mee en samen kwam je tot een oplossing.
We zullen je missen, Huib. Voor de nabestaanden: heel veel sterkte gewenst met het dragen van dit verlies.
I would firstly like to thank everyone who made the effort to come here today by any means,
- In the remembrance of my brother’s memory.
I would also like to thank my brother Huib, because his spirit has now given me and his seeds, a new found energy.
And it is because of this that I can now see, Huib smiling, looking down on me, and saying
“Wow!! “All these people are gathered here today, just to remember me!”
– In loving memory, brother may you Rest in Peace
Huib, your words and everything you ever did will forever live in your kids,
To not only guide them but to constantly remind them,
That - no task ahead of them will ever be as powerful, as the past behind them!
And by this I mean that although your life has now passed,
Your presence shall forever be alive in our hearts.
Huib although have now passed away, your spirit shall forever live on!
In each and every one of us at least,
Huib, God bless your soul, may you rest, in peace.
We are gathered here today to remember the life of my Brother,
Who is now reunited with my Father and my Mother -
I believe that they are now reunited with one another, in a better place above us.
Dat waren de kernwaarden voor het nieuwe bedrijf VFC in 1999. Waarden , die Huib op het lijf geschreven waren. Hij leefde ze vóór, voor collega's en klanten.
Daar in Heerlen kwamen we op elkaars pad. Dat leidde tot een onvergetelijke periode van ruim 2 1/2 jaar voorbeeldige samenwerking in het directieteam van VFC. Altijd kon je op Huib rekenen. Enorm gecommitteerd, nooit losse eindjes, zeer voorspelbaar en consistent en altijd eerlijk. Voor mij een van de mooiste periodes in mijn werkzame leven. Mede te danken aan Huib. Na deze periode zijn we elkaar slechts sporadisch tegengekomen, mede door de fysieke afstand.
Huib, je was een prachtig mens! Rust zacht.
Maria, kinderen, kleinkinderen en overige familie, veel sterkte om met elkaar dit enorme verlies te verwerken.
Nico van de Ven.
Tja, we hebben al eerder samen op het podium gestaan voor een zaal vol met mensen, maar Huib, het is wel een beetje flauw dat je het praten nu aan mij alleen overlaat!
Past ook wel weer een beetje bij je. Al vanaf dat we geboren zijn ben je bezig geweest om ons op eigen benen te laten staan. Je zei altijd, opvoeden is ervoor zorgen dat ze het zo snel mogelijk zelf kunnen doen.
Jij bent altijd een hele zorgzame vader voor ons geweest. Met veel rust heb je ons opgevoed. Rust, reinheid en regelmaat is jouw motto.
Je hield ervan om je als coach op te stellen. Zeker op het gebied van sport, daar had je aan mij overigens niet echt een goeie. Later is dat wel goedgekomen met mij. Je stond vaak aan de tennisbaan, je was de coach van mijn volleybalteam. Ook achter in de tuin was je altijd sportief in de weer. Op je handen de hele tuin doorlopen. En die tuin was groot! Of wedstrijdje wie het langst op zn kop kon blijven staan.
Ook met alle andere dingen deed je dat op een coachende manier. Je liet het ons gewoon doen, jij stond er als een rots naast. Bijvoorbeeld in de auto, waar ik altijd de kaart mocht lezen en mocht navigeren.
En met zakgeld. Ik moest altijd eerst een begroting maken op basis waarvan je dan bepaalde hoe hoog mijn zakgeld moest zijn. En als de maand voorbij was moest ik eerst de 'actuals' laten zien, naast de begroting, voordat ik mijn zakgeld kreeg. Haha, vroeger vond ik dat echt heel stom, maar ik ben er nu maar wat blij mee!
Toen ik op de middelbare school zat had je al snel door dat ik het erg leuk vond om over zaken en over jouw werk te praten. We bespraken alles samen. Ik mocht ook vaak mee naar personeelsfeestjes. Toen ik net mijn rijbewijs had vond je dat ik kilometers moest maken. Je gaf jouw chauffeur van toen vrij en ik mocht je hele dag chauffeuren. Ik herinner mij nog een trip naar Duitsland. Jij had een afspraak in een hotel. Ik zat de hele dag daar te studeren en met de lunch mocht ik aanschuiven. Machtig interessant vond ik dat natuurlijk.
Bezig zijn met ons werk, praten over ons werk, dat is altijd een van onze grootste gezamenlijke passies gebleven. Do something you love and you will never work another day in your life, zo stonden wij er allebei in. We belden veel vanuit de auto met elkaar, lekker efficient, allebei het beruchte lijstje met wie we wilden bellen vanuit de auto. Ja, je stond op mijn lijstje, zei je dan als je belde. Haha, ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik dat ook zeg.
Allebei consultant, We vonden het heerlijk om over onze klanten te praten. Wat ze nou weer voor domme dingen hadden gedaan en waarom ze het toch zo ingewikkeld maakten voor zichzelf en het bedrijf. Het kon allemaal veel simpeler en efficienter. Master of your own destiny, dat was jouw motto. Niet lullen maar poetsen, uncomprimising, pragmatisch, committed, energie, een aantal steekwoorden die bij me opkomen. Je had ook altijd van die mooie wijsheden. Zoals het 3P model. Prepare, prepare, prepare. Kon je dan heel serieus op een flip schrijven. Of, als je focust op de kosten gaat de kwaliteit achteruit, als je focust op kwaliteit gaan de kosten achteruit. Gbv noemde je dat, gezond boeren verstand.
Een jaar of 7 geleden hebben we samen met een heel team nog een leergang outsourcing geschreven. Avonden hebben we zitten klussen om dat voor elkaar te krijgen, met een super resultaat. Ik pak het boekwerk er nog vaak bij. We vonden het echt ontzettend leuk om dit zakelijke samen met elkaar te doen. We hebben ook samen trainingen gegeven rondom deze leergang. Samen voor de groep staan. Mensen hadden meteen door dat we vader en dochter waren, dezelfde passie, dezelfde energie.
Je familie en je werk stonden boven aan. Je kon jezelf daardoor weleens vergeten, maar dat vond je niet zo leuk als ik dat tegen je zei. Zoals iemand deze week op jouw website het mooi verwoordde: Klaar staan voor een ander is een gave maar ook een handicap.
Aan te laat komen had je een hekel. Als ik vroeger uitging en we hadden afgesproken dat ik om 12 uur binnen moest zijn, dan betekende dat ook echt 12 uur binnen, en niet 1 minuut over 12. 12 uur op de oprit, om nog even 'na te praten' met de persoon die zo galant was je thuis te brengen telde ook niet. 12 uur thuis betekende 12 uur binnen. Gevolg is dat ik nu ook eigenlijk nooit te laat ergens ben.
En week voor je overlijden hadden we met elkaar in een restaurant afgesproken. Je zou er iets na 6 uur zijn had je gezegd. Ik kreeg op de dag zelf natuurlijk weer om 5 voor 6 een smsje dat je er al was. Altijd te vroeg. Maar dat kun je ook overdrijven Huib. Ik snap dat je niet te laat wil zijn, maar 59 jaar, dat is echt veeeeeeel te vroeg. Wij zijn er namelijk nog helemaal niet klaar voor! De manier waarop past ook wel weer bij je helaas. Kort en krachtig. Impact maken. Nou, don't you worry, dat heb je gedaan.
Ons etentje van twee weken geleden had niet zo'n leuke aanleiding, maar het was eigenlijk een heel erg leuk gesprek wat we samen hadden. Trots als we allebei zijn hebben we dat natuurlijk toen niet gezegd, maar toen ik wegging heb ik meteen Coen gebeld om te zeggen dat ik het echt heel fijn vond om eindelijk eens in alle rust met z'n 2en te eten en te kletsen. Gelukkig heb ik dat een dag later ook in een emailtje naar je gezet. Deze week hoorde ik dat jij precies hetzelfde hebt gezegd die avond. Knuppeltjes zijn we toch ook allebei. Lekker eigenwijs.
Je vond het altijd erg moeilijk om tegen mij te zeggen dat je trots op mij bent, maar gelukkig heb ik dat op een aantal momenten wel te horen gekregen via andere personen. Ik weet ook wel dat je altijd trots op me was, of dat je vond dat ik goede keuzes had gemaakt. Bijvoorbeeld over mijn relatie met Coen. Dat is een goed jong, kon je dan altijd zo lekker droog zeggen. Maar dat is toch ongeveer wel het hoogst haalbare compliment dat je kon geven. Ik ben blij dat jullie elkaar in ieder geval wel een paar keer ontmoet hebben. Jullie zijn tenslotte de twee belangrijkste mannen in mijn leven.
Nou, mijn 5 minuten zijn voorbij. Ik zou nog uren door kunnen kletsen tegen je, maar dat doe ik dan wel een andere keer. Je staat in ieder geval standaard op mijn lijstje.
Lieve papa, lieve Huib, het was nog lang niet klaar, maar het is helaas niet anders. Geef oma een dikke kus van me. Ik ben ook trots op jou en wat je allemaal gedaan hebt, zowel zakelijk als prive. Ik hou van je.
Wat moet je zeggen als iemand die zo dichtbij heeft gestaan als Huib plots overlijdt?
Wekelijks was er wel even contact, meestal als hij uit Apeldoorn kwam rijden; het ging dan de laatste tijd vooral over de leuke dingen waar hij op dat moment mee bezig was, en wat dit voor goeds zou brengen voor zijn klant.
Na enkele hele moeilijke zakelijke jaren was het goed om te zien en te horen, dat het hem weer goed ging. Naast zijn drukke werk was hij ook bezig om de toekomst vorm te geven. Een gebrek aan plannen was er niet, ook nooit geweest!
Soms gingen de gesprekken over de privé zorgen, waar hij er helaas meer dan genoeg van had.
Desondanks was er altijd ruimte om mijn eigen sores met hem te bespreken; hij luisterde dan, vroeg door en kwam dan altijd met tips en adviezen hoe met zaken om te gaan. In de dagen en weken die daarop volgden, nam hij regelmatig even contact op om te vragen hoe het was. Dat was zijn manier om te laten zien dat je in zijn gedachten was.
Huib had een hoeveelheid energie om jaloers op te zijn, en ik was dat ook regelmatig. Dan hoorde ik weer hoe vroeg hij die dag was begonnen en tot hoe laat hij weer was doorgegaan, en dan dacht ik bij mezelf: “hoe houdt hij het vol?”. Maar voor hem leek het heel gewoon.
En als er dan wat tegen zat, dan gooide hij nog wat meer energie er tegen aan om het de kant op te laten gaan die hem voor ogen stond.
Die aanpak werkte niet altijd, en dat waren de momenten dat je aan hem zag dat hij het even niet meer zag zitten.
Ondanks de drukte en de stress had hij zelden of nooit een slecht humeur; dat was mogelijk het gevolg van zijn vermogen om de problemen te kunnen “compartimenteren”, zodat ze nooit de overhand kregen en er altijd ruimte bleef voor leuke dingen.
De laatste jaren hadden we ook als gezinnen frequent contact.
Tijdens de zomervakanties in Zwitserland of Italië waren er steevast enkele dagen samen gereserveerd. En dan was er dus tijd voor leuke dingen. Want ook ontspannen deed hij met dezelfde energie die hem zo kenmerkend was.
Onze levens verliepen parallel, en op elk moment werd de draad gewoon weer opgepakt. Het was een vanzelfsprekendheid, hij was er altijd, en dat wisten we altijd.
Om Huib hing altijd heen dat het allemaal wel goed kwam. Als hij er was, leken problemen altijd minder groot, gewoon omdat hij er van af wist.
Op het moment dat iemand veel te vroeg en volslagen onverwacht overlijdt, probeer je altijd verklaringen te vinden: te hoge bloeddruk, te weinig beweging, teveel stress, of wat dan ook. Maar wat ook de diepere oorzaak geweest mag zijn: voor ons is zijn overlijden veel te vroeg.
Huib, we zullen je missen: je onverwoestbare energie, je luisterend oor, je goede humeur, ons werk samen, onze vakanties samen, ons samen……
Medio 2010 volgde je Jan van Dijk op bij het Kadaster. Ik heb je toen leren kennen als een stevige persoonlijkheid met een duidelijke eigen mening en verstand van zaken. Je maakte van je hart geen moordkuil en stond voor het belang van je opdrachtgever en medewerkers. We hadden een zeer prettig en direct contact, waarbij ik vooral jouw eerlijkheid, daadkracht en constructieve dialoog enorm heb gewaardeerd.
Ik wens je familie, vrienden en collega's veel sterkte toe nu ze jou zo plots moeten missen.
Huib,
Heel lang geleden hebben we elkaar voor het eerst ontmoet tijdens de Ambi opleidingen. Bij tijd en wijle kwamen we elkaar weer eens tegen. Altijd opgewekt en altijd joviaal. Altijd op zoek naar uitdagingen en overal gaf je een positieve wending aan.
Je zult altijd in mijn herinnering blijven als een rots in de branding en een joviale kerel.
Ik wens je gezin veel sterkte om dit gemis te dragen.
uit naam van Familie Doyer
vervaldatum: 2013-02-11
Happy birthday
Maaike Doyer May 07, 2012
Best whishes
Jos Gielkens Mar 03, 2012
Gecondoleerd, Kyung Lee Looijaard, Jos Gielkens en Lilianna.
Broer van Manjeet en Guido.
Arno en Annie Gielkens Mar 01, 2012
Mijn herinnering
Tim van Heukelom Feb 20, 2012
Heel veel sterkte met dit verlies. Ik heb Huib gekend als een enorm enthousiasmerende, warme persoonlijkheid die zich het wel en wee van vele mensen aantrok. Volgens mij zowel in de zakelijke als privé sfeer probeerde hij alles zodanig te sturen dat iedereen happy zou zijn. Ik vond het altijd leuke sessies met Huib bij jullie in Thorn of bij mij bij Commilfo over de site van Balanced, de mailingactie met de brillen van Bite, zijn presentaties op congressen, advertenties etc. Hoe triest ook, het voelt ook positief dat ik hem gekend heb en een (klein) deel van zijn leven heb gedeeld. Dat was veel waard voor mij.
Tim van Heukelom
Commilfo
Enthousiast en energiek
Inge Wildenbeest Feb 20, 2012
De contacten waren vanuit zakelijk oogpunt, maar de gesprekken waren informeel, joviaal, altijd eerlijk en oprecht. In het enthousiasme en de energie van Huib ging je als vanzelfsprekend mee en samen kwam je tot een oplossing.
We zullen je missen, Huib. Voor de nabestaanden: heel veel sterkte gewenst met het dragen van dit verlies.
Namens RaymakersvdBruggen,
Willem Raymakers
Inge Wildenbeest
Huib – Rest In Peace
Guido and Manjeet Feb 18, 2012
- In the remembrance of my brother’s memory.
I would also like to thank my brother Huib, because his spirit has now given me and his seeds, a new found energy.
And it is because of this that I can now see, Huib smiling, looking down on me, and saying
“Wow!! “All these people are gathered here today, just to remember me!”
– In loving memory, brother may you Rest in Peace
Huib, your words and everything you ever did will forever live in your kids,
To not only guide them but to constantly remind them,
That - no task ahead of them will ever be as powerful, as the past behind them!
And by this I mean that although your life has now passed,
Your presence shall forever be alive in our hearts.
Huib although have now passed away, your spirit shall forever live on!
In each and every one of us at least,
Huib, God bless your soul, may you rest, in peace.
We are gathered here today to remember the life of my Brother,
Who is now reunited with my Father and my Mother -
I believe that they are now reunited with one another, in a better place above us.
Your loving Brother Guido
Maatwerk, betrouwbaar, altijd op tijd!
Nico Feb 18, 2012
Daar in Heerlen kwamen we op elkaars pad. Dat leidde tot een onvergetelijke periode van ruim 2 1/2 jaar voorbeeldige samenwerking in het directieteam van VFC. Altijd kon je op Huib rekenen. Enorm gecommitteerd, nooit losse eindjes, zeer voorspelbaar en consistent en altijd eerlijk. Voor mij een van de mooiste periodes in mijn werkzame leven. Mede te danken aan Huib. Na deze periode zijn we elkaar slechts sporadisch tegengekomen, mede door de fysieke afstand.
Huib, je was een prachtig mens! Rust zacht.
Maria, kinderen, kleinkinderen en overige familie, veel sterkte om met elkaar dit enorme verlies te verwerken.
Nico van de Ven.
Lieve Huib, lieve papa
Maaike Doyer Feb 17, 2012
Tja, we hebben al eerder samen op het podium gestaan voor een zaal vol met mensen, maar Huib, het is wel een beetje flauw dat je het praten nu aan mij alleen overlaat!
Past ook wel weer een beetje bij je. Al vanaf dat we geboren zijn ben je bezig geweest om ons op eigen benen te laten staan. Je zei altijd, opvoeden is ervoor zorgen dat ze het zo snel mogelijk zelf kunnen doen.
Jij bent altijd een hele zorgzame vader voor ons geweest. Met veel rust heb je ons opgevoed. Rust, reinheid en regelmaat is jouw motto.
Je hield ervan om je als coach op te stellen. Zeker op het gebied van sport, daar had je aan mij overigens niet echt een goeie. Later is dat wel goedgekomen met mij. Je stond vaak aan de tennisbaan, je was de coach van mijn volleybalteam. Ook achter in de tuin was je altijd sportief in de weer. Op je handen de hele tuin doorlopen. En die tuin was groot! Of wedstrijdje wie het langst op zn kop kon blijven staan.
Ook met alle andere dingen deed je dat op een coachende manier. Je liet het ons gewoon doen, jij stond er als een rots naast. Bijvoorbeeld in de auto, waar ik altijd de kaart mocht lezen en mocht navigeren.
En met zakgeld. Ik moest altijd eerst een begroting maken op basis waarvan je dan bepaalde hoe hoog mijn zakgeld moest zijn. En als de maand voorbij was moest ik eerst de 'actuals' laten zien, naast de begroting, voordat ik mijn zakgeld kreeg. Haha, vroeger vond ik dat echt heel stom, maar ik ben er nu maar wat blij mee!
Toen ik op de middelbare school zat had je al snel door dat ik het erg leuk vond om over zaken en over jouw werk te praten. We bespraken alles samen. Ik mocht ook vaak mee naar personeelsfeestjes. Toen ik net mijn rijbewijs had vond je dat ik kilometers moest maken. Je gaf jouw chauffeur van toen vrij en ik mocht je hele dag chauffeuren. Ik herinner mij nog een trip naar Duitsland. Jij had een afspraak in een hotel. Ik zat de hele dag daar te studeren en met de lunch mocht ik aanschuiven. Machtig interessant vond ik dat natuurlijk.
Bezig zijn met ons werk, praten over ons werk, dat is altijd een van onze grootste gezamenlijke passies gebleven. Do something you love and you will never work another day in your life, zo stonden wij er allebei in. We belden veel vanuit de auto met elkaar, lekker efficient, allebei het beruchte lijstje met wie we wilden bellen vanuit de auto. Ja, je stond op mijn lijstje, zei je dan als je belde. Haha, ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik dat ook zeg.
Allebei consultant, We vonden het heerlijk om over onze klanten te praten. Wat ze nou weer voor domme dingen hadden gedaan en waarom ze het toch zo ingewikkeld maakten voor zichzelf en het bedrijf. Het kon allemaal veel simpeler en efficienter. Master of your own destiny, dat was jouw motto. Niet lullen maar poetsen, uncomprimising, pragmatisch, committed, energie, een aantal steekwoorden die bij me opkomen. Je had ook altijd van die mooie wijsheden. Zoals het 3P model. Prepare, prepare, prepare. Kon je dan heel serieus op een flip schrijven. Of, als je focust op de kosten gaat de kwaliteit achteruit, als je focust op kwaliteit gaan de kosten achteruit. Gbv noemde je dat, gezond boeren verstand.
Een jaar of 7 geleden hebben we samen met een heel team nog een leergang outsourcing geschreven. Avonden hebben we zitten klussen om dat voor elkaar te krijgen, met een super resultaat. Ik pak het boekwerk er nog vaak bij. We vonden het echt ontzettend leuk om dit zakelijke samen met elkaar te doen. We hebben ook samen trainingen gegeven rondom deze leergang. Samen voor de groep staan. Mensen hadden meteen door dat we vader en dochter waren, dezelfde passie, dezelfde energie.
Je familie en je werk stonden boven aan. Je kon jezelf daardoor weleens vergeten, maar dat vond je niet zo leuk als ik dat tegen je zei. Zoals iemand deze week op jouw website het mooi verwoordde: Klaar staan voor een ander is een gave maar ook een handicap.
Aan te laat komen had je een hekel. Als ik vroeger uitging en we hadden afgesproken dat ik om 12 uur binnen moest zijn, dan betekende dat ook echt 12 uur binnen, en niet 1 minuut over 12. 12 uur op de oprit, om nog even 'na te praten' met de persoon die zo galant was je thuis te brengen telde ook niet. 12 uur thuis betekende 12 uur binnen. Gevolg is dat ik nu ook eigenlijk nooit te laat ergens ben.
En week voor je overlijden hadden we met elkaar in een restaurant afgesproken. Je zou er iets na 6 uur zijn had je gezegd. Ik kreeg op de dag zelf natuurlijk weer om 5 voor 6 een smsje dat je er al was. Altijd te vroeg. Maar dat kun je ook overdrijven Huib. Ik snap dat je niet te laat wil zijn, maar 59 jaar, dat is echt veeeeeeel te vroeg. Wij zijn er namelijk nog helemaal niet klaar voor! De manier waarop past ook wel weer bij je helaas. Kort en krachtig. Impact maken. Nou, don't you worry, dat heb je gedaan.
Ons etentje van twee weken geleden had niet zo'n leuke aanleiding, maar het was eigenlijk een heel erg leuk gesprek wat we samen hadden. Trots als we allebei zijn hebben we dat natuurlijk toen niet gezegd, maar toen ik wegging heb ik meteen Coen gebeld om te zeggen dat ik het echt heel fijn vond om eindelijk eens in alle rust met z'n 2en te eten en te kletsen. Gelukkig heb ik dat een dag later ook in een emailtje naar je gezet. Deze week hoorde ik dat jij precies hetzelfde hebt gezegd die avond. Knuppeltjes zijn we toch ook allebei. Lekker eigenwijs.
Je vond het altijd erg moeilijk om tegen mij te zeggen dat je trots op mij bent, maar gelukkig heb ik dat op een aantal momenten wel te horen gekregen via andere personen. Ik weet ook wel dat je altijd trots op me was, of dat je vond dat ik goede keuzes had gemaakt. Bijvoorbeeld over mijn relatie met Coen. Dat is een goed jong, kon je dan altijd zo lekker droog zeggen. Maar dat is toch ongeveer wel het hoogst haalbare compliment dat je kon geven. Ik ben blij dat jullie elkaar in ieder geval wel een paar keer ontmoet hebben. Jullie zijn tenslotte de twee belangrijkste mannen in mijn leven.
Nou, mijn 5 minuten zijn voorbij. Ik zou nog uren door kunnen kletsen tegen je, maar dat doe ik dan wel een andere keer. Je staat in ieder geval standaard op mijn lijstje.
Lieve papa, lieve Huib, het was nog lang niet klaar, maar het is helaas niet anders. Geef oma een dikke kus van me. Ik ben ook trots op jou en wat je allemaal gedaan hebt, zowel zakelijk als prive. Ik hou van je.
Je dochter
Afscheid van een vriend
Bert Feb 17, 2012
Wekelijks was er wel even contact, meestal als hij uit Apeldoorn kwam rijden; het ging dan de laatste tijd vooral over de leuke dingen waar hij op dat moment mee bezig was, en wat dit voor goeds zou brengen voor zijn klant.
Na enkele hele moeilijke zakelijke jaren was het goed om te zien en te horen, dat het hem weer goed ging. Naast zijn drukke werk was hij ook bezig om de toekomst vorm te geven. Een gebrek aan plannen was er niet, ook nooit geweest!
Soms gingen de gesprekken over de privé zorgen, waar hij er helaas meer dan genoeg van had.
Desondanks was er altijd ruimte om mijn eigen sores met hem te bespreken; hij luisterde dan, vroeg door en kwam dan altijd met tips en adviezen hoe met zaken om te gaan. In de dagen en weken die daarop volgden, nam hij regelmatig even contact op om te vragen hoe het was. Dat was zijn manier om te laten zien dat je in zijn gedachten was.
Huib had een hoeveelheid energie om jaloers op te zijn, en ik was dat ook regelmatig. Dan hoorde ik weer hoe vroeg hij die dag was begonnen en tot hoe laat hij weer was doorgegaan, en dan dacht ik bij mezelf: “hoe houdt hij het vol?”. Maar voor hem leek het heel gewoon.
En als er dan wat tegen zat, dan gooide hij nog wat meer energie er tegen aan om het de kant op te laten gaan die hem voor ogen stond.
Die aanpak werkte niet altijd, en dat waren de momenten dat je aan hem zag dat hij het even niet meer zag zitten.
Ondanks de drukte en de stress had hij zelden of nooit een slecht humeur; dat was mogelijk het gevolg van zijn vermogen om de problemen te kunnen “compartimenteren”, zodat ze nooit de overhand kregen en er altijd ruimte bleef voor leuke dingen.
De laatste jaren hadden we ook als gezinnen frequent contact.
Tijdens de zomervakanties in Zwitserland of Italië waren er steevast enkele dagen samen gereserveerd. En dan was er dus tijd voor leuke dingen. Want ook ontspannen deed hij met dezelfde energie die hem zo kenmerkend was.
Onze levens verliepen parallel, en op elk moment werd de draad gewoon weer opgepakt. Het was een vanzelfsprekendheid, hij was er altijd, en dat wisten we altijd.
Om Huib hing altijd heen dat het allemaal wel goed kwam. Als hij er was, leken problemen altijd minder groot, gewoon omdat hij er van af wist.
Op het moment dat iemand veel te vroeg en volslagen onverwacht overlijdt, probeer je altijd verklaringen te vinden: te hoge bloeddruk, te weinig beweging, teveel stress, of wat dan ook. Maar wat ook de diepere oorzaak geweest mag zijn: voor ons is zijn overlijden veel te vroeg.
Huib, we zullen je missen: je onverwoestbare energie, je luisterend oor, je goede humeur, ons werk samen, onze vakanties samen, ons samen……
Rust in vrede.
Bert (Feb 17, 2012)
Ruwe bolster, blanke pit
Erik Herle Feb 17, 2012
Medio 2010 volgde je Jan van Dijk op bij het Kadaster. Ik heb je toen leren kennen als een stevige persoonlijkheid met een duidelijke eigen mening en verstand van zaken. Je maakte van je hart geen moordkuil en stond voor het belang van je opdrachtgever en medewerkers. We hadden een zeer prettig en direct contact, waarbij ik vooral jouw eerlijkheid, daadkracht en constructieve dialoog enorm heb gewaardeerd.
Ik wens je familie, vrienden en collega's veel sterkte toe nu ze jou zo plots moeten missen.
Erik Herlé, Atos
Een markante persoonlijkheid
Wim Rijks Feb 16, 2012
Heel lang geleden hebben we elkaar voor het eerst ontmoet tijdens de Ambi opleidingen. Bij tijd en wijle kwamen we elkaar weer eens tegen. Altijd opgewekt en altijd joviaal. Altijd op zoek naar uitdagingen en overal gaf je een positieve wending aan.
Je zult altijd in mijn herinnering blijven als een rots in de branding en een joviale kerel.
Ik wens je gezin veel sterkte om dit gemis te dragen.
Wim Rijks
Heel veel sterkte
nikita roelofs Feb 16, 2012
Heel erg veel sterkte toe wensen in deze moeilijke tijd.
Namens De schoonmaak eurest, gebouw kadaster locatie de Brug.
(Nikita)