Ine van Weegberg Tribute

Ine van Weegberg

Slechts 44 jaar oud,

29 jaar een relatie,

20 jaar gehokt

en nog net geen 4 maanden getrouwd.

Dit zijn de belangrijkste cijfers in haar leven, een indrukwekkend rapport zo op het eerste gezicht.

Maar de cijfers hadden veel hoger kunnen worden, want wij waren nog niet klaar met ons leven samen.

Alleen is dat nu niet meer mogelijk, het rapport is geschreven.

Donderdag 3 juli 2008 tijdens een van onze vele uitstapjes, dit keer naar een varkensboer en een kippenboer in Spoordonk in het gezelschap van haar collega Leo en mij, was er een eerste teken dat er iets mis was in haar lichaam.

Door dit ongemak moesten we in Nederland onze vakantie doorbrengen en de keuze was voor Ine

niet moeilijk: “Naar zee”, met onze Sukkel en mij.

Genoten heeft ze, lekker weer, lekker eten, lekker wandelen,lekker rusten en lekker zonnebaden.

De beperking van de steunkous die ze de gehele dag aan moest ontlokte haar de uitspraak

“lijk wel een ouw wijf”, want ze zorgde er altijd voor dat ze er tiptop uitzag, zelfs toen ze bijna haar bed niet meer uit kwam.

Terug van vakantie weer aan het werk.

Op 13 augustus werd Ine door haar collega naar huis gestuurd.

Ze was zo moe en belde mij op: “ik ga ff lekker liggen”, waarop ik bezorgd zei: “Ga dan in bed liggen, dat is beter”.

Bij thuiskomst lag ze heerlijk te snurken en ik liet haar lekker liggen. De volgende ochtend bleef ze in bed liggen wat voor haar niet gewoon was, ze was meestal al ruim voor mij op.

Om 11.00 uur belde ik haar hoe het met haar ging en ik zei haar dat ze de dokter moest bellen.

“Nee, ik ben al zoveel bij de dokter geweest”. Dat was Ine. Haar boos gezegd: “Dan bel ik”!!!

Binnen een uur lag Ine op de hartbewaking met een hartslag van 140, normaal ging ons hart altijd sneller slaan als wij samen waren, maar dit was echt veel te snel.

Op 18 augustus stortte haar wereld volledig in, KANKER!!!! Vanaf dat moment werden de meeste uitstapjes van ons beperkt tot ritjes naar het ziekenhuis.

De enige rust die ons gegund was en die als zeer prettig is ervaren in deze periode, was de maand februari. Ine mocht in haar eigen huisje genieten van mooie lieve mensen om haar heen zonder

tussenkomst van een dokter. Je zou bijna vergeten dat ze zo ziek was.

Zelfs hadden we weer leuke uitstapjes met als hoogtepunt de wandeling bij “de Hut van Mie Pils”

op zondag 1 maart, stralend weer en met weer veel mooie mensen en honden om haar heen.

Ze had genoten en gestraald die middag. Na thuiskomst was ze helemaal voldaan en gelukkig,

maar het moment was daar dat ze de strijdbijl steeds moeilijker kon oppakken.

Na haar innig te hebben mogen omhelzen en haar gezegd te hebben dat het goed is geweest

en dat de strijdbijl begraven mocht worden heeft mijn grote liefde Ine maandagavond 9 maart

om 23.45 uur haar laatste moeizame ademhaling losgelaten.

Jongelui,

jullie hebben op jullie eigen manier ons door deze K periode heen gesleept en

bij Ine haar angsten een stuk draaglijker gemaakt. Applaus voor jullie zelf.

Carlo