2 Jaar geleden rond kerst ging de telefoon. Een voor mij onbekende stem vroeg of ik Patricia Hallegraeff was, een paar keer. Toen werd het stil en werd mij gevraagd: weet je met wie je spreekt? Nee meneer, ik ken u niet, ik weet niet eens hoe u heet. Je spreekt met je vader. De tranen sprongen in mijn ogen…pappa, kon ik alleen nog zeggen en samen hebben we zitten huilen. Je vertelde me dat je vrouw – Riet – was overleden. De feestdagen heb je gevierd bij de dochters van Riet, maar je wilde me wel snel zien. Samen met je zusje Mary hebben we elkaar na 25 jaar weer opnieuw in de armen gesloten. We hebben alles uitgepraat en zijn weer opnieuw begonnen. Je was mijn mooiste kerstgeschenk.

Het huis op de Tjalk was je te groot geworden en dankzij een tip van de buren ben je aan je mooie paleisje aan Het Ravelyn gekomen. Met Coby, Ruud, Yvonne, Henk, je zusje Mary, Hanneke, Sabine en niet te vergeten Egbert – je ex-buurman, je goede vriend – hebben we je met z’n allen naar je paleisje verhuisd. Je voelde je daar gelijk thuis. Van de stress kreeg je een flinke griep. We hebben je op je bed gelegd en ‘s-avonds was je nieuwe flatje aan kant.

Je leefde helemaal op, stapte in de auto en reed naar Nederhorst den Berg, Delft, Lisse, Hoevelaken en Zoetermeer. Je logeerde regelmatig bij ons. Hier keek je echt naar uit. We belden elkaar iedere dag soms wel drie keer. Iedere week was ik een dag bij je om de boel een beetje op orde te houden. Dan vertelde je allemaal verhalen van toen en nu en wat je allemaal had meegemaakt. Samen ook veel gehuild, maar ook gelachen.

Als ik terugkijk, is dit jaar heel heftig voor je geweest; je bent geholpen aan staar, diverse oogtests, je verhuizing, stressonderzoeken voor je hart, de tandarts en de kaakchirurg, waar je zo vreselijk tegenop zag. Weer een buikgriep met nog vreselijke pijn in je mond, kortom allemaal teveel voor je pappie. Zaterdagavond hebben we elkaar voor het laatst gesproken. Je zei: lieverd, ik ben zo moe en wil graag slapen, want dan voel ik geen pijn. Lieverd, bel me morgen maar weer wakker.

Er kwam geen morgen meer met jouw stemmetje aan de telefoon.

Je bent te vroeg gegaan, je wilde nog een keer naar Medan terug, mij Spanje laten zien, naar het theater, de film. De kaarten liggen klaar voor Cor Bakker en het Rosenberg trio, waar we op 10 januari naartoe zouden gaan. Maar ik zal de afgelopen 2 jaar koesteren, je was mijn vader, mijn maatje, mijn allessie.