Jolène Meert Tribute

Hoe is mijn maake juist gestorven?
Op Nieuwjaarsdag 2009 is ze ’s nachts weggevoerd naar de kliniek van Lokeren; Er werd vastgesteld dat ze anemie(bloedarmoede) had(wat haar reeds maandenlange chronische vermoeidheid bewees), longoedeem(wat haar verschilde periodes van gepiep in de longen aantoonde)Ik dacht altijd dat ze chronisch bronchites had, nee dus het was oedeem. Dan was er nog haar versleten hart dat niet meer pompte. Koorts had ze nooit, geen cholesterol, geen pijn. Nu en dan waren er schommelingen in de bloeddruk door toedienen van waterafdrijvers. Na bijna een maand is ze uiteindelijk overgeplaatst naar zorgencentrum De Vliet op kamer 005 op het gelijkvloers. Ze was daar erg graag, geestelijk was nog alles in orde, je kon een normaal gesprek met haar voeren. Het personeel had haar graag, de patiënten rondom haar hadden haar graag, ik bezocht haar s’morgens en ’s avonds een klein halfuurtje soms meer soms minder, wat haar dan vaak volgende zin ontlokte, “ou mannekke gade gij nou a deur en ge zijt hier nog mor” ik moest dan altijd een smoes zoeken omhaar niet te ontgoochelen “maake ik moet nu gaan werken, maar ge zijt in goede handen hier hé, en morgen of vanavond kom ik terug” Donderdagavond 30 april, bezocht ik haar en ik hoorde en zag dat er iets gebeurt was, misschien een lichte beroerte, ik verstond haar moeilijk ze mompelde, zeer frustrerend voor mij dat ik haar niet kon helpen. Vrijdag daarop was ze al wat beter, een vechter als ze is, ze heeft een tweetal boterhammen gegeten.(gekookt eten en vleesbeleg wou ze al lang niet meer)’s avonds lag ze al in haar bedje, met de tv aan. Ze was niet goed. Ze lag ook niet lekker in haar bed, een beetje achter haar kussens gezakt. Ik heb haar dan goed gelegd. Ze was zo blij dat ik bij haar was. Zaterdagmorgen had ze bijna niets gegeten, ik ben toen gaan werken, zaterdagnamiddag nog op bezoek geweest. Zondag morgen, mijn gsm was aan het opladen rond 7 uur 2 gemiste oproepen uit 09 zone. Ik bel het was de nachtwachter van de kliniek van Lokeren. Mijn ma was er binnen gebracht na een val uit haar bed, 2 blauwe ogen en buil op haar voorhoofd en neus blauw, misschien wel niet gebroken, ook op haar rechtse bovenarm waren kneuzingen. Dat verdiende ze niet mijn fiere dappere moeder. Toch erkende ze mij; daarvan was ik zeker, maar niemand zei mij dat het zo ernstig was en dat ze stervende was. Ik heb haar zaterdag 3 maal bezocht, ik voelde het aan dat het verkeerd aan het lopen was, maar er was weinig te melden dan dat ze aan het infuus lag en zuurstoftoevoer kreeg via de neus. Ze was aan het vechten om te overleven, dat merkte ik en dat vreesde ik, maar ze vocht moedig zoals steeds, ze leefde zo graag. Zondag weinig personeel te bespeuren, geen verandering in de situatie, ik heb haar samen met Suzelle 2 maal bezocht. Zondagmorgen werd de mis uit de dekanale kerk van Zele uitgezonden en ik werd 7 keer in beeld gebracht. Ik heb dat tegen mij ma gezegd en ze zij “dat is goe manneke, was dat in de kerk van Zele” “ja maake” Dat is het laatste wat ze heeft kunnen zeggen. Maandagmorgen haar bezocht de verpleegsters waren aan het proberen haar tanden in te steken, maar ze werkte tegen, was dat omdat ze stervende was en alles begon op te houden met werken of was dat een reactie om niet verstikt te worden door die personen…Niemand zei mij dat mijn moeder er zo erg aan toe was, en dat ze stervende was. Ik riep haar “maake, maakte ‘is Hugo” maar ze reageerde niet meer. Maar toch had ik nog hoop op de verpleegsters en ging werken. Rond 10.00 kregen wij telefoon dat mijn moeder overleden was en dat ze meer dan uur gepoogd hadden haar te reanimeren. De dokter begreep het zelf niet, hij had er nogthans goede hoop op, maar een “suiker-val” hypoglykemie(bloed glucose spiegel die ineens te laag is) werd haar fataal. Gisteren op 02 mei 2009 werd ze begraven om 11.00 uur. Maandag 27 april is ze gestorven. De laatste weken had ze bloedingen, waarschijnlijk uit de baarmoeder, ze was al een tijdje an het verzwakken. We hadden een afspraak gemaakt met de gynaecoloog maar die afspraak kon niet meer doorgaan. Suzelle gaf haar om de 2 dagen vers geperst fruitsap en klein trosje druiven. Ze deed haar best om het op te eten of te drinken maar het ging moeizaam.
Ze at zo weinig, te weinig. Sorry ik ga hier verder aan werken!