Maaike Visch
- 35 jaar
- Vrouw
- Geboortedatum May 17, 1973
- Sterfdatum Sep 26, 2008
- Amsterdam, Netherlands
Over
Toespraak John
Lieve, lieve Maaike,
Hoelang wij elkaar kennen en hebben leren kennen is al een dik geschiedenisboek waard. Maar dat zou al gauw te langdradig worden zoals ik je ken. Ik moet dus altijd opschieten van jou; en terecht.
Onze band is er een van vertrouwen, plagerijtjes en vooral humor. Ik geef een voorbeeld: Je trakteert mij samen met vriendin Anneke een keer wegens mijn verjaardag bij binnenkomst op een berg confetti; geeft als cadeau o.a. een rieten doosje met daarin plastic ampulletjes met op het etiket geschreven :anti verouderingscreme, verder wit-blauw gekleurde snoepjes in een medicijndoosje ervoor doorgaand als Viagra met daarop de tekst "alleen op doktersrecpt allemaal tegelijk innemen". En nog meer flesjes. Een anti verouderingspakketje speciaal voor jou noemde je dat. Eind van de avond, als we de trappen afdaalden, gaf ze met een knipoog nog eventjes fijntjes aan: oh ja ik was alvast beneden begonnen met de confetti dus veel schoonmaakplezier! Ik herkende het hele trappenhuis niet meer en ben daardoor nog weken later aan die verjaardag herinnerd.
Voor sommige mensen was je misschien een beetje simpel, voor mij echter een baken van levendigheid en op jou wijze een lieve meid met een groot relativeringsvermogen. Ik kon alles aan je kwijt zoals dat alleen bij een ECHTE vriend kan. Je hebt altijd een passend antwoord klaar, maar dan moet het daarna ook over zijn en kan je weer door gaan met vertellen, want ook jij wilde slechts een beetje aandacht. Het verveelde daarom nooit zo spannend als je de dingen aangaf en ja vooral met een dosis humor.
Net toen we weer naar je ouders in Limburg zouden gaan kreeg mijn moeder een beroerte. We zagen elkaar de laatste weken daardoor niet zo vaak.Je zei toen aan de telefoon dat het wel weer goed zou komen en mijn tijd daarvoor moest nemen: Limburg loopt niet weg.
Soms ontmoetten wij elkaar op mijn werk en stapte jij dan bij mij voorin in de cabine met een tas vol boodschappen. Op weg naar jou metrohalte nam je de dag met mij door, wie er niet zo aardig was voor je en hoe je gemoed erop dat moment voor stond. Even kon ik je dan daarin nog wat van adviezen voorzien, maar je schakelde dan meteen over op de vrolijke noot.
En zo sta je mij voor het laatst, dicht bij mij, voor ogen en daar moet ik het in de toekomst mee doen. Rust zacht lieve Maaike maar wel met een lach.
Sponsor
Houd de herinnering levend en sponsor deze Tribute
Deel deze Tribute
Laat weten dat je het nooit zult vergetenOR
Maaike gefeliciteerd
Stephanie 5 dagen geleden
Heb de afgelopen dagen veel aan je moeten denken... Ben langs je huisje in Amsterdam gekomen en het ballet Giselle gezien en weer even moeten terug denken aan het tragische ongeluk wat je toen kreeg terwijl ik als klein meisje mee danste met HNB in dat zelfde ballet...
De wereld draaide gewoon door, terwijl het voor ons toen helemaal even stil stond...
En nu bijna alweer 4 jaar geleden, het slechte nieuws dat je was overleden waarvan 28 jaar geleden daar de oorzaak van was...
Mis je!
Uit Maaike's dagboek:
Nouda Dec 01, 2011
Tot die dinsdag de 21e juni, die datum vergeet ik nooit want dat is de verjaardag van mijn aller, allerbeste vriendin Wendy. Maar die had ze al eerder gevierd en die dag was ook mijn rijles. Op de ponyclub waren we ingedeeld en ik zat op Flicka. We zouden een buitenrit maken maar Flicka houdt ervan om er vandoor te gaan, dus die galoppeerde opeens keihard weg van de groep, dus vroeg ik Ineke de leidster of ik niet op een andere pony mocht, maar niemand anders paste op Flicka, ik was de jongste en kleinste en de anderen waren ouder en meer ervaren. Dus kreeg ik in de bak les van Ineke. De les zelf kan mij niet meer herinneren. Na de les de pony verzorgd en op de fiets snel naar huis; moest eerst een heuvel oversteken een heel eind rechtdoor tussen de ommmuurde tuinen van de huizen door, daar een redelijk brede doodlopende weg oversteken, ik reed heel snel op mijn nieuwe sportfiets, keek naar links, niks verkeer, rechts niks weer links. Er stond aan de rechterkant wel een verkeersbord met pasop overstekende fietsers, maar door de struiken kon je dat niet goed meer zien. En juist van dat doodlopende stuk kwam een auto met wat later bleek uit remtesten van ongeveer 60 km p/uur. Die auto raakte mijn achterwiel en mijn fiets en ik vlogen door de lucht eerst op de motorkap en daarna rolde ik van de motorkap op de straat, mijn haar zat vast in het achterwiel en scheurde met een stukje huid eraan af. Verder rollend kwam ik met mijn achterhoofd op de stoeprand terecht. Door die klap was ik meteen in coma maar dankzij getuigen weet ik nu dus hoe het allemaal is gegaan.
In de ambulance begon mijn hart weer te kloppen, maar ik werd niet wakker. Mijn schedeldak was gebroken en schedelbasis ook, verder zwaar gekneusde hersenen. Ik werd naar de kinder ic van het AMC (Academisch Medisch Centrum Amsterdam) gebracht en daar lag ik dan, overal stangen met toeters en bellen en zakken infuus. Na 2 weken werd ik weer een beetje wakker. Ik kreeg veel visite, natuurlijk pa en ma en mijn zus die soms even weg ging om te plassen en snel weer terug was, maar dan dacht ik dat ze weer opnieuw gekomen was want dan was ik alweer vergeten dat ze er al was.
In die tijd dat ik in coma lag gebeurde er ook iets wonderlijks. Ik was metal die draden 's morgens vroeg een keer uit bed gevallen. Op dat moment werd mijn moeder wakker en ze 'zag', droomde dacht ze dat ik uit bed viel precies zoals het gebeurde. Ze belde toch maar... het ziekenhuis en inderdaad wat bleek het was waar, ik was uit bed gevallen Nou dat was weer snel opgelost.
Naschrift: het heeft heel lang geduurd voordat Maaike weer "hersteld" was. Hoewel genezen is ze nooit meer de Maaike van voor haar ongeluk geworden. Ze was een heel pienter meisje, dat in de hoogste niveaugroep van haar klas zat. Na het ongeluk moest ze opnieuw leren rekenen, lezen en schrijven buiten al die andere sociale vaardigheden. Ook ponyrijden durfde ze niet meer. Het heeft jaren geduurd voordat ze dat weer zelfstandig deed.
Ook heeft ze t.g.v. de hersenkeuzing epilepsie overgehouden die naar mate ze ouder werd steeds heftigere aanvallen gaf, voornamelijk na voor haar veel stress of drukte om haar heen. Uiteindelijk is ze daar tijdens haar slaap aan gestorven.
Mamma
Van Monique
Stephanie Sep 23, 2010
Veel sterkte en ik begrijp hoe je je voelt
liefs monique
Mijn kleine zussie
Stephanie Sep 23, 2010
Het is al weer 2 jaar geleden dat je ons verliet. Ik mis je nog elke dag! De momenten wanneer ik het heel moeilijk heb, is als er mensen bij ons in de zaak komen en spreken over zusjes.... wat ze allemaal met elkaar meemaken...
Ik moet dan slikken en diep adem halen om niet te huilen, maar diep van binnen huil ik. Jou tijd was nog lang niet daar. Soms wordt ik boos, omdat je zo stront eigenwijs was. En terwijl ik deze woorden opschrijf, weet ik dat je het zelf helemaal niet erg vind. Je kende de wereld al aan de andere kant en je zei zelf dat het helemaal niet erg was. Hope to see you again in the next life time!
Liefs, Je grote zus