Zie ook: www.markschouwink.nl

Mark werd geboren op 3 mei 1985 in een buitenwijk in Hengelo. In een gezin met vader, moeder en één oudere broer, Ruud. Het gezin is op enig moment dichter bij de stad gaan wonen en Mark was graag buiten, op straat. Ogenschijnlijk nergens bang voor, in voor een geintje en vol energie. Mark was een slimme jongen, hij beschikte over een goed stel hersens en een eigen mening. Daar had hij wel eens last van. Het leidde uiteraard wel eens tot conflicten met zijn ouders. Dat herkennen we allemaal wel denk ik. Ook was Mark nieuwsgierig. Dingen ontdekken, dingen uitproberen. Ook de dingen die nu niet meteen goed zijn voor een mens. De littekens in zijn gezicht waren de sporen daarvan. Maar hij bleef naar school gaan, ergens moet hij gedacht hebben dat dat toch het verstandigst was om te doen. Hij wilde vooruit, iets bereiken in zijn leven, al wist hij nog niet precies wat. De ommekeer kwam ruim twee jaar geleden. Mark besloot in dienst te gaan. Een afwisselende baan, plekken op de wereld zien en voldoende mogelijkheden om verder te komen. Mark kwam op in Assen en deed na de AMO zijn functie-opleiding Infanterie  op de Harskamp. In het begin combineerde Mark de dienst met een HBO-opleiding Bedrijfsmanagement in de avonduren. Als de dienst om 16.30 uur was afgelopen, stapte Mark snel in zijn blitse grijze Opel Astra om dan in recordtijd de A1 af te jakkeren om om 18.30 uur in de schoolbanken plaats te nemen. Bekeuringen waren hem dan ook niet vreemd. En die auto van hem, dat was wat. Aan alle kanten gepimpt en uitgebouwd en van binnen voorzien van een geluidinstallatie waarvan horen en zien je verging. Dat hoorde bij hem, dat was zijn hobby.

De HBO-opleiding viel na enige tijd slecht te combineren met het werk als militair. Veel weg, veel op oefening. Mark vond het jammer om er mee te stoppen. Wie weet had hij het later nog eens afgemaakt. De dienst beviel hem goed. Het bracht structuur in zijn leven. Hij was er trots op om militair te zijn  en hij deed het merkbaar met zijn hart, want altijd stond hij klaar, dacht hij mee, was hij behulpzaam en had hij zijn spullen op orde. Gekscherend werd hij wel "de beste soldaat van de NATO " genoemd. Door anderen, maar heus ook door hemzelf. Van één van de jongens uit zijn peloton hoorde ik dat Mark zijn voorbeeld was, dat Mark hem er doorheen sleepte als hij het even moeilijk had en dat je altijd alles aan hem kon vragen. Meestal wist hij ook het antwoord. Dat Mark eigenwijs was, was ook in dienst goed merkbaar. Het maakte hem niet uit wat voor rang iemand op zijn schouders had, hij stak zijn mening niet onder stoelen of banken. Als dingen beter konden, dan moesten ze beter. Toen deze uitzending in zicht kwam sprak hij daar regelmatig over met zijn kameraad Jori Koops. Hij was niet bang, hij had er zelfs zin in. " Het liefst ga ik vechtend voorwaarts ", had hij gezegd.  Hij was er zich van bewust dat er mensen zouden kunnen sneuvelen en IED's ( bermbommen ) daar had hij het ook niet zo op, daar werd hij spichtig van. Zo verradelijk, zo oneerlijk en laf. Jori en Mark hadden het er samen over dat Mark MB-chauffeur zou worden. Een MB ( Mercedes Benz ) staat niet bekend om zijn goede bescherming tegen IED's. "Als de klap komt ", had Mark gezegd, "dan hoop ik dat het meteen een fatale klap is. Ik wil niet zonder benen verder ofzo, dan ook maar in één klap uit de voeding ". Hoe wrang, dat precies deze vrees waarheid is geworden. Naast de kwalificatie " beste soldaat van de NATO " vond Mark zich eigenlijk ook wel een ideale choonzoon. Hij was ijdel, had humor, wist mensen aan zich te binden en, niet te vergeten, hij vond zichzelf een mooie brede vent. Hij droeg stoere tattoes op zijn armen. Toch was het ook een middel waarmee hij zijn ouders eerde. Hun initialen stonden getattoeëerd op zijn borst. Grote stoere  vent  maar gelukkig toch ook met een klein hartje.