Pamela Hemelrijk (Amsterdam, 3 juli 1947 – Amsterdam, 28 september 2009) was een Nederlands journaliste en columniste.

Tot 2002 schreef zij artikelen en columns voor het Algemeen Dagblad. Nadat twee columns van haar door het AD werden geweigerd plaatste ze haar column I saw a dead man win a fight over de moord op Fortuyn en rol van politiek en media op De Gezonde Roker.[1] Het AD sommeerde haar en Theo van Gogh de column te verwijderen. Daaraan gaf Hemelrijk geen gevolg. In 2002 werd ze geschorst, volgens het AD omdat ze bij de uitreiking van de Nieuwspoortprijs voor de beste verkiezingscampagne iemand met een taart wou bekogelen, Hemelrijk sprak dat tegen. Verder zou ze volgens het AD tegen de algemeen manager van Nieuwspoort gevloekt en gescholden hebben toen hij haar vroeg het perscentrum te verlaten. Het AD wilde haar in 2003 ontslaan; de rechter stak daar echter een stokje voor.[2]

Tot 2006 schreef Hemelrijk columns voor Metro. Verder werkte zij mee aan een aantal websites, zoals De Gezonde Roker (waarover Theo van Gogh de eindredactie voerde), ONS Nederland, KlokkenluiderOnline,de site van Stichting Sociale Databank Nederland, Frontaal Naakt, HetVrijeVolk.com, Hoei boei en MeerVrijheid. In haar columns gaf ze blijk van een libertarische visie en richtte ze haar pijlen voornamelijk op politici en de Nederlandse overheid.

Bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2006 trad Hemelrijk op als lijstduwer voor de partij Nederland Transparant.

Pamela Hemelrijk overleed op 62-jarige leeftijd in de herfst van 2009 aan een hartstilstand.

(Bron: Wikipedia)