Pia Beck Tribute

Pia you are the best .I spend a whole week in Scheveningen and was there every night . And i still listen to your music weekley and that was in the 50st . Am sorry for the fam you are going and i just found out about the verry best to who is left behind

Doordeweeks draaide ik veel jazz in de club. Een beetje het ijzeren repertoire; Oscar Peterson, Billy Holliday, Chet Baker, maar ook Les Brown en de Manhattan Transfer. Tijdens het jaarlijkse North Sea Jazz Festival kwamen dit soort coryfeeen dan ook regelmatig in de club met in hun kielzog de onvermijdelijke hangarounds en groupies. Prettig gezelschap, ik kan niet anders zeggen, hoewel ik geen groot jazzliefhebber ben. De "grote jongens" uit de scene bleken hele gewone mensen te zijn, zonder kapsones, maar wel zeer gedreven waar het hun muziek betreft. Zo heeft er eens een swingende neger met een grote bos kroeshaar een halve avond in mijn platenbak staan wroeten, onderwijl onophoudelijk verzoekjes aanvragend. Hij wilde graag Peter Allen horen, en een track van een obscure verzamel elpee van het Chick Webb Orchestra. Op een gegeven moment kwam hij een elpee tegen die hem een kreet van vreugde ontlokte: "Jeez...Do you really play this kinda stuff here ??" Ik beaamde het en hij zei:"I'm participating on this one, you know !" en hij wees met een gespierde vinger op zijn naam achterop de hoes: HERBIE HANCOCK. Ik pleurde zowat van me kruk. Stond ik zomaar een beetje plaatjes te draaien met een van de onaantastbare jazzgoden van dat moment. Het bleek een gewone aardige knakker die onze huispianist Chris Smildiger, toch ook niet de eerste de beste, en passant een paar onnavolgbare loopjes bijbracht.




In die sfeer groeide de roep om de Jazzdiva. Zo'n vijfentwintig jaar eerder had de Jazzdiva op globaal vijftig meter afstand van de club grote triomfen gevierd. In de "Vliegende Hollander" speelde zij met of zonder Millers iedere avond het dak eraf. Legendarisch zijn de verhalen van de mensen die niet meer naar binnen konden, bij de ventilatieramen naar binnen hingen om maar geen noot te hoeven missen. De Jazzdiva was in Nederland, Henk van der Meyden had het geschreven. Via via informeerde Agaath, de bedrijfsleidster, wanneer en voor hoeveel mevrouw genegen was om af te dalen naar de Club. Ze was helemaal niet genegen.... Scheveningen was verleden tijd, passe, gedaan, niet meer op terug komen. Totdat Jules Verwoerd zich ermee ging bemoeien, de meer dan schathemelrijke eigenaar van het Europa hotel en de Club. Naar verluidt heeft hij een cheque getekend en bij haar op tafel gelegd met de mededeling dat ze 'm verder zelf mocht invullen, als ze maar kwam. Het duurde even, maar ze zou dan toch komen. Ze had overigens wel flink wat noten op haar zang: De Yamaha vleugel was niet goed genoeg, er moest een Steinway komen en die mocht alleen door meneer die-en-die gestemd worden. Ze wilde een complete suite in het Europa Hotel en een onbeperkte hoeveelheid van een bekend merk whiskey. Weken van tevoren gonsde Den Haag van de geruchten. De kranten schreven erover, de boulevardpers speculeerde. Dagelijks had ik wel een of andere gup aan de telefoon die wilde weten wanneer de Jazzdiva in de club op zou treden, met wie, en of er al kaarten beschikbaar waren. Toen eenmaal de kaartverkoop van start ging was het bespreekbureau in no-time uitverkocht. Verwoerd heeft gesmeekt om een tweede optreden maar de diva bleef onverbiddelijk; slechts een enkele avond zou zij de toetsen beroeren. Intussen deed ik wat huiswerk. Mijn vader was van haar generatie en kon alleen maar in blinde adoratie over haar spreken. Chris Smildiger was wat genuanceerder. Volgens hem stelde het allemaal niet zoveel voor. Vergane glorie, terend op een goede naam van vroeger, zei hij.




De grote avond was daar. Zenuwachtig drentelden vele bekende figuren uit de Haagse scene heen en weer in de afgeladen club. "Was ze er al ? Nee ?? waar bleef ze dan ?" Natuurlijk was ze er. Ze had zich 's-middags met een vriendin en een hond verschanst in haar suite. Om vijf uur was er al een derde fles whiskey naar boven gegaan. De Jazzdiva wist er wel raad mee.




Het optreden zou om een uur of tien beginnen, maar om half elf had ik nog steeds geen teken van leven gehad, al was er wel nog een fles naar boven gedirigeerd. Om kwart voor elf, het publiek werd al wat onrustig, kwam er een man naar me toe in absoluut fout pak met een al even verkeerde bril:"Van die elpee moet je nu dat nummer draaien en na twee maten mag je haar aankondigen. Alleen haar naam en meer niet !!" "Dat zullen we nog wel eens zien, arrogante rothond !, dacht ik bij mezelf, Ik ben hier de presentator !" Ik draaide mijn plaatje uit en zette het gewenste melodietje op. Vlak voor het einde van de tweede maat deed ik een fade-out en zei: " Dames en Heren... Back where she belongs !!!! Miss Pia Beck !!!!" En op dat moment dacht ik dat de wereld verging. Donder, Tering en Bliksem braken los. De vloer begon akelig door te buigen op het gestamp van het uitzinnige publiek.... en ze had nog geen noot gespeeld !!! In een overdreven pottig broekpak met grote bloemen strompelde de Diva naar voren. Zich onderweg regelmatig vastklampend aan tafeltjes en toeschouwers. "Ze is stomdronken !, hoorde ik Agaath naast me steunen. "Welnee..zei het foute pak, hooguit een beetje aangeschoten !" De diva beklom met enige moeite het podium en met nog iets meer moeite de pianokruk. Ze testte de zangmicrofoon professioneel met een flauw grapje en toen voltrok zich het wonder dat Pia Beck heet. Ze sloeg twee noten aan en het publiek brak het laatste restje van de club af: Pia's Boogie ! Alsof ze in een enkele seconde dertig jaar jonger werd ....en nuchter. Geconcentreerd vlogen de vingers over het klavier, geen noot ernaast. Het was een prachtige onvergetelijke avond in Scheveningen. De Diva zong zo vals als een krolse kater, maar dat werd haar door het uitzinnige publiek graag vergeven. Na vier toegiften mocht ze dan eindelijk weer naar haar suite met uitzicht op de eeuwige Noordzee. Die ruiste voort, die had het allemaal al eens eerder gezien.