Robbert Steve Tjong Kim Sang Tribute

Mijn lieve Robbert,

Toen jij op 20 december 1969, een week later dan uitgerekend, geboren werd, was ons gezinnetje kompleet.

Jij leek sprekend op opa Hendrik,  mijn vader, op wie ik tijdens de zwangerschap bijna elke dag liep te mopperen.

Je was de enige van de zes baby’s op de kraamafdeling die met wijd opengesperde ogen de kamer rondkeek. Wat waren wij blij met jou.

Als baby van 6 maanden zijn wij je bijna kwijtgeraakt tijdens een hevige koortsaanval.

Gelukkig voor ons hebben ze je nog kunnen redden.

Toen wij in de winter van 1974 naar Nederland kwamen heb je genoten van de sneeuw die je voor het eerst van jouw leven zag. Je had hier in dit koude kikkerland meteen je draai gevonden. Met je mooie bruine ogen en prachtige krullenbol wist je alle harten te veroveren. Je groeide op als een vrolijk en gelukkig kind.

Veldvoetballen, zaalvoetballen, tennissen, stijldansen, korfballen,. Je deed het allemaal. En overal waren pa en ik bij. Wat waren wij trots op je. Je wilde altijd uitblinken in alles wat je deed, vooral bij het voetballen. Wij stonden dan te kijken en zeiden “Dat is onze zoon”.

Ik denk aan onze weken of weekenden op Sporthuiscentrum. Onze vakanties in Spanje, Portugal, Mallorca, Tunesië,  Turkije, Florida, Dominicaanse Republiek. De zondagen in de zomer naar de recreatieplassen. En altijd mocht er minstens één vriendje mee.

Jij was 30 jaar oud en ging weer eens met  pa en mij op vakantie. Het is je laatste vakantie geweest.

Je wilde zo graag nog een keer met z’n allen naar Suriname, je geboorteland, waar je in 1977 voor het laatst geweest was. Papa wilde daar met jou en Jerry het binnenland in trekken en met jullie gaan vissen. Het kan niet meer.

Vissen hebben jij en pa nog wel samen gedaan, weet je nog, in Florida. Geen vis hebben jullie er gevangen. Wel zijn jullie met z’n tweeën door de mompieras gevangen. Jullie waren pikzwart van die beestjes, die zich op jullie gestort hadden. Wij hadden medelijden met jullie, maar hebben ons wel rot gelachen.

Ik denk aan onze familiefeesten: verjaardagen, de Kerst met alle prachtige cadeautjes. Het kon niet vol genoeg liggen onder de kerstboom. Je kocht het duurste van het duurste, als je ons maar blij kon maken. En het beste was altijd voor ma!

Oudejaarsavond vuurwerk afschieten. Het kon voor jou niet hard en lang genoeg zijn.

Met z’n allen genieten van de 6 of 7 gangen maaltijden die pa voor ons bereid had.

Echt lekker met de familie bij elkaar. Je was een familiemens.

Ik zal deze prachtige herinneringen koesteren.

Robbert, je had een hart van goud. Iedereen die hulp nodig had kwam bij jou aankloppen.

Wie in geldnood was kwam jou vragen om geld te lenen. Vaak had je het zelf niet, maar ging het dan bij een ander lenen om die ene te helpen. De daarbij komende woekerrentes nam je voor jouw rekening.

Een vriendin heeft ruzie met haar vriend: je gaat bij haar thuis op de bank slapen, omdat ze bang is om alleen te blijven.

Je deur stond voor iedereen open. Een klant uit Oss vraagt je om een kennisje van hem te helpen. Ze is door haar ouders het huis uitgezet. Je kent haar niet, maar zij mag in jouw huis komen blijven. Een paar weken daarna ontvreemdt haar vriend alle kostbare spullen uit je huis. Je had je lesje nog niet geleerd. Wij trouwens ook niet.

Jouw woning en garagebox in Sittard stonden vol met huisraad van bekenden die geen huis meer hadden en hun spullen nergens kwijt konden.

Ik kan zo door blijven gaan, uren en uren achtereen.

Wij hadden niet het stoutste vermoeden dat de laatste die jij in huis had opgenomen SATAN in hoogsteigen persoon was. Je gaf hem een baan en een dak boven zijn hoofd, als dank heeft hij je van jouw leven beroofd en als een beest in een bos begraven

Ik ben boos, verdrietig, machteloos, lamgeslagen, maar vooral verbitterd!!

Boos, om wat hij jou en ons heeft aangedaan.

Verdrietig, omdat ik jou niet meer mocht zien en aanraken om jou een afscheidszoen te geven.

Verdrietig, omdat ik je nooit meer zal kunnen vertellen hoeveel ik van je hou.

Machteloos, omdat ik je hier niet tegen heb kunnen beschermen.

Lamgeslagen, omdat ik niet weet hoe ik verder moet zonder jou.

Jij, die mij zo dierbaar was.

Verbitterd, omdat jouw goedheid jou je leven gekost heeft!!

Verbitterd, omdat ik pa zie wegkwijnen van verdriet om dit zware verlies.

Verbitterd, omdat Jerry zijn broertje en allerbeste maatje kwijt is.

Verbitterd, omdat Jay zijn enige oom kwijt is en jouw liefde voor hem nooit zal kunnen ervaren.

Verbitterd, omdat Yvonne  jou haar nooit meer Vonnepon zal horen noemen.

Verbitterd, omdat je uit mijn leven bent weggerukt. Jij die mij zo dierbaar was.

Verbitterd, omdat ons dit onrecht is aangedaan. Wij, die altijd voor iedereen klaarstaan.

Ik weet niet of ik nog een goed mens kan zijn. Ik weet niet of ik nog kan klaarstaan voor  mensen die mijn hulp inroepen. Ik weet niet wie ik nog kan vertrouwen.

Mijn lieve,  lieve Robbert, ik wil niet als een verbitterd mens door het leven gaan.

Help mij alsjeblieft om deze gevoelens van verbittering kwijt te raken.

Help mij alsjeblieft om weer het vertrouwen terug te krijgen in mensen.

Help mij alsjeblieft om weer een goed mens te worden.

Help mij alsjeblieft om de pijn en het verdriet om het verlies van jou te kunnen dragen.

Robbertje, mijn Robbertje, HOE MOET IK VERDER ZONDER JOU!