http://stichting-under-the-ivy.nl

De feestmaand van 1980 was nog maar enkele uren oud toen Sigrid op 1 december (als enige van de drie zusjes thuis), die  ijskoude vriesnacht in Emmen in een klein rijtjeshuis werd geboren.

Het gezin was met deze wolk van een baby compleet. Je groeide op met twee zussen, Sylvia en Mariska, in een fijn gezin in een leuke buurt met vriendjes en vriendinnetjes.

Al gauw bleek je, zoals dat in de volksmond heet “een moederskindje” te zijn en een denkertje, die de kat eerst wat uit de boom keek.

Elk jaar was die 1e december voor jou ook echt de start van een mooie maand en hoe ouder je werd hoe intensiever je die beleefde, je vond het zo leuk op 1 december jarig te zijn.

Als klein grietje natuurlijk vlak na je verjaardagsfeestje Sinterklaas en als het speelgoed van dat feest een plekje had gekregen op je kamer werd het alweer tijd voor de kerstboom. Jarenlang hebben we die uitgezocht in het centrum van Emmen, op zaterdagmiddag met elkaar struinen tussen de vele maten en soorten en altijd hadden wij net de mooiste.

Voor jou was dat echt een bijzondere tijd. Samen versierden we het huis en de boom en tegelijk kerstliedjes luisteren en naar de vier kerstverhalen van Aart Staartjes, het werd een traditie.

Op de 1e  speciale kerstkaart in 2005 vanuit je eigen huisje, herinner je ons, papa en mama eraan, hoe dierbaar die dagen voor je waren, uitgebreid kerstontbijt, ‘s middags met schalen lekkere hapjes kerst- en familiefilms kijken, ’s avonds uitgebreid eten en een spelletje, veel kaarsen en vooral saamhorigheid.

Oliebollen, flappen en rolletjes op de laatste dagen van het jaar en sterretjes kopen, die je vlak na 12 uur in de nieuwjaarsnacht mocht laten knetteren in je handen, nadat je eerst een paar uur had geslapen.

Dan was het feest voorbij, januari, de boom ging weer weg en dat was een happening, omdat je afscheid moest nemen… van de boom, van die maand vol warmte en gezelligheid. Dus als alle versiering er was uitgehaald zetten we hem eerst nog in de tuin, bij het raam, niet meteen weg… zo kon je wennen aan zijn vertrek.

Al snel was ook dat weer gewend en konden we soms genieten van ijs en sneeuw, sneeuwpoppen in de tuin en met de slee door de straten of het bos in.

Je was niet echt een wintermensje, lange donkere dagen deden wel iets met je en het voorjaar was dan ook een zeer welkome gast en kon je weer buiten spelen, maar eerst niet met blote voetjes op het gras, want dat was eng.

Spelen met “de zes”: Wendy en Nico, Tim en Bas, Mariska en Sigrid beleefden erg leuke jaren. De tuinhekjes sloten aan, binnen een paar vierkante meter en er werd gerend en gespeeld van de een naar de ander, zandbak, schommels, fietsen of met zijn allen even ranja drinken. Jij trok je af en toe terug, ging dan met je duimpje in je mond dicht tegen mama aanzitten, denkend, observerend kijkend naar het vrolijke stelletje dat druk doorspeelde.

Als papa ’s avonds thuiskwam dan was het in de zomer na het eten vaak op de fiets en met elkaar even erop uit voor het slapen gaan, soms stoppen bij een mooie vijver, en dennenappeltjes in het water gooien. Daarna bedtijd waar altijd een vast ritueel aan voorafging, van wassen, tanden poetsen, voorlezen of liedjes zingen, 80 kusjes en trusten…

Er zijn mooie herinneringen aan weekenden naar Diever, een vakantiehuis tussen de bomen, touw erin en schommelen, verstoppertje om het huis, eendjes voeren bij de vijver. Hoe vaak waren we niet aan het Ermerstrand, spelen met zand water, papa slingerde je aan je handjes omhoog en jij plonsde met 2 voetjes terug in het water en ’s avonds moe in bed.

Jarenlang, als er nieuwe schoentjes moesten komen, moesten die eerst een paar dagen in de kamer moesten staan om aan te wennen want zomaar aantrekken was er niet bij... gelukkig konden we zo’n jaartje of 4-5 elk voorjaar dezelfde rode sandaaltjes krijgen, scheelde voor jou een hoop gedoe.

Toen je naar de kleuterschool mocht was je boos op mama, omdat ze je zomaar achterliet en de tekening van die eerste dag werd als propje in haar handen gedrukt… toen ze je ophaalde… hij zit sindsdien in je fotoboek. Toen je 2 dagen naar school was geweest werd je ziek, uiteindelijk zo ziek dat je met hersenvliesontsteking kerstmis 1984 in het ziekenhuis lag.

Daarna begon je langzamerhand te wennen en te accepteren dat er ook nog een wereldje zonder mama was en je natuurlijk je eerste schoolvriendje Wesley had, dat scheelde... het was een grappig onafscheidelijk setje die twee, jij een mollig kleutertje, Wesley een heel tenger binkje... altijd samen. En zo ging je door naar groep 3, bij juf Bloemink, bij wie je het erg naar je zin had. Je was een leuke sociale leerling die met iedereen vriendjes kon zijn. Naast leren, elk jaar natuurlijk ook feestjes omdat de juf jarig was of einde schooljaar. Je was intussen fan geworden van Madonna (toen een rijzende ster), doordat je een cassettebandje had gekregen van Sylvia met hits uit die tijd. Je zei later nog wel eens dat je dat bijzonder vond, je eigen muziek, van zo’n leuke zangeres.

Het was dus niet moeilijk om de eerstvolgende feestelijke dag op school te kiezen wat je als verkleedkleren aan zou trekken. Tussen kabouters, elfjes, clowns en piraten, twee opgemaakte meiden van 7 en 8, jij en Mariska, met sieraden, tule, make-up en bijna te sexy pakjes voor je leeftijd, twee mini-Madonna’s!

In je basisschooltijd ging je paardrijden, blokfluit spelen en steeds meer met muziek bezig zijn.

De laatste 3 jaar OBS ging je naar De Lisdodde waar je o.a. les kreeg van juf Susanne in een gecombineerde klas.

Je was samen met Mariska een lekker gebekt koppeltje geworden en zelfs zo adrem dat juf me een keer belde of ze me kon spreken… Ze kon jullie twee soms nauwelijks de baas, twee op elkaar ingespeelde meiden die de klas in hun greep houden door met eigen humor elkaar aan de praat te houden, de klas in een deuk lag en juf een beetje radeloos werd. Als westerling was ik stiekem een beetje trots op jullie stevige humor...

Ook aan de basisschool komt een eind, met een week kamperen, musical en veel tranen. De havo wachtte en na een maandenlange wenperiode bouwde je daar een heel intensief sociaal vriendenleven op. Uit die tijd komen vriendinnen Chantal en Lusanne, met wie je erg veel deed en deelde.

Er is zoveel te vertellen over je… Over je favoriete luchtje kokos, wierook Lily of the Valley, dwarsfluit spelen en toen dat door je spierziekte, die je kreeg in 1997, niet meer ging, akoestisch en elektrisch gitaar, veel muziek luisteren, we gingen naar concerten, musicals, een prachtreis door Turkije met pap en mam, jij en mama 4 dagen Parijs, genieten in Disney, met vriendinnen naar Spanje, Samos. Je hield van Litchies, zoute-bonen-stampot, witlofsalade, van je katje Zozan, konijntje Novah, hondje Norah... je hield van je zussen, papa en mama, vrienden, vriendinnen, kortom, je hield van het leven...

Je huisje behangen, verven dat je later perfect inrichtte zodat het zo in een woonblad kon... de natuur, je tuintje… je toverde een paradijsje op 30 vierkante meter, waar alles was voor vlinders, vogels, insecten. Ik kan vertellen over je liefde voor dieren… jij koos voor ‘t zwakste, kleinste uit een konijnennestje omdat die kansloos leek, je katje was een zwervertje, van een miezerig sprietje maakte jouw groene vingers weer een volle plant.

Je hielp op het AZC om kinderen een leuke knutselmiddag te geven, was emotioneel betrokken bij Aandacht Doet Spreken, stichting voor nabestaanden van moordslachtoffers en werd met sommigen dik bevriend. Ik kan zoveel bedenken waaruit blijkt dat je een sociaal betrokken, intensief levend en belangstellend mens was, waar je ook werkte of op school ging, woonde of vrienden maakte, zelfs in het UMCG… Je had het in je, om binnen enkele momenten een onuitwisbare indruk achter te laten met je uitstraling, zelfs toen je ziek werd bleef je belangstellend en attent en vooral zorgzaam voor je omgeving.

Daar tegenover stond dat je zelf absoluut niet in de schijnwerpers wilde, middelpunt van belangstelling zijn was echt niet jouw ding.

Februari 2007 kwam het bericht... een grote tumor in je buik. Op 19 maart wisten we dat het ernstig was, kanker... vele behandelingen met chemo en bestraling volgden, door een complicatie met heel veel pijn die zelfs door morfine niet wegging moest je weer geopereerd worden en je was zwak, maar volhardend om alles te overwinnen. Vasthoudend aan het leven, hoop en kracht in jezelf, want je wilde doorgaan en er zijn voor peetkindje Laura, waar jij, op 8-7-07, peetmama van werd op haar 1e verjaardag.

20 september 2007, een feestdag!!! Sigrid is schoon, het gevecht niet voor niets geweest en het herstel zou gaan beginnen, zelfs zo goed dat je in november met hartsvriendinnetje Kim 4 dagen naar Parijs ging en genoot, genoot met volle teugen. Fotocamera mee, al jarenlang je grote hobby.

We vierden de jaarwisseling 2007/2008, met een hoop lol, Noord-Nederland was in dikke mist gehuld, 2 meter zicht, geen vuurwerk te zien, maar ieders blik was helder… we gaan de schade inhalen met jou, een nieuw jaar, schone lei en je keek alweer uit naar het voorjaar en nam vast een voorschot hierop door al in februari in je tuintje bezig te gaan.

Tot in maart er een stilstand kwam in je herstel en daarna achteruitgang, moeheid, buikklachten en uiteindelijk op 4 juni die verpletterende uitslag van de scan volgde: “uitbehandeld”… zo kwam je thuis bij papa en mama, het huis stroomde vol met vrienden en familie, maar vooral met enorm verdriet en ongeloof… NIET JIJ!!!!

Wijfie, tot het laatste toe bleef je zorgen en belangstellend naar je omgeving wat jouw afscheid voor hen betekent, hebt zelf je hele uitvaart geregeld, je plekje uitgezocht bij het crematorium aan het water onder de bomen, euthanasie in gang gezet voor als het onhoudbaar zou worden voor je en om het voor je ouders en zussen makkelijker te maken en ze met een telefoontje alles in werking konden zetten als het zover was. Maar het zegt ook iets over hoe een andere eigenschap van je was…een controlefreak, met uitgesproken smaak en een tikkie ongeduld… iets dat in je opkwam moest “gisteren” al klaar zijn, we begrijpen nu waarom.

Je laat een grote vriendenkring achter waarvan nog niemand je 1 dag is of zal vergeten. We moeten verder met dierbare herinneringen aan jou die we terugvinden in onze harten, maar vooral ook in je grote serie foto’s van de hobby waarvan je graag je beroep had willen maken. Die foto’s laten ons zien en geloven dat je intens leefde en om je heen keek naar mens en dier, de natuur. Alles en iedereen deed ertoe bij jou, niets was onbelangrijk. Wat blijft is jouw kracht, de kracht en zorg van jou waarmee we doorgaan om te helpen voorkomen dat andere ouders, families en vrienden moeten doormaken wat jouw papa en mama, zusjes, vrienden nu voelen: dat enorme gemis van een waardevolle jonge vrouw die ons leerde waar het om draait in dit leven… ”HOUDEN VAN”.