Simon Vinkenoog Tribute

Simon Vinkenoog werd in Amsterdam geboren en groeide op bij z'n alleenstaande moeder in de Pijp. Vinkenoog heeft een mulo-diploma (1944). Op 21-jarige leeftijd begon hij het Nederlandse literaire blad Blurb. In de periode 1950-51 verschenen van dit blad 8 nummers, gestencild en in kleine oplage. Tot nummer 4 werd het tijdschrift door Simon Vinkenoog vanuit Parijs als een eenmanspublicatie uitgegeven. Daarna werkten nog andere experimentele schrijvers mee zoals Hans Andreus, Armando, Hugo Claus, Jan Hanlo, W.F. Hermans en Hans Lodeizen. Samen met het tijdschrift Braak luidde Blurb het tijdperk van de Vijftigers in.

Hij woonde acht jaar in Parijs, waar hij zeven jaar (van 1949 tot 1956) werkzaam was bij de UNESCO. In 1950 debuteerde hij als dichter met Wondkoorts in de poëziereeks De Windroos.

Vinkenoog heeft veel ervaring met hallucinogene middelen. Oprichter Ted Klautz van het esoterische tijdschrift Bres vroeg hem in 1968 om een artikel over LSD voor het twaalfde nummer. Tot 2004 volgde een lange reeks bijdragen in de rubriek 'Wereld in beweging'.

Vinkenoog trad zesmaal in het huwelijk, de laatste keer op 1 september 1989 met Edith Ringnalda (Amsterdam, 5 juli 1954).

In 2004 werd hij gekozen tot Dichter des Vaderlands ad interim.

Begin 2006 had hij samen met de eenmansband Spinvis een nieuw project, waarbij Vinkenoog gedichten voorleest onder muzikale begeleiding van Spinvis. Hiervan is een CD verschenen genaamd Ja!. In juli 2008 verscheen de opvolger, Ritmebox.

Bij de Tweede Kamerverkiezingen 2006 was Vinkenoog lijstduwer voor de partij Groen Vrij!, die legalisatie van cannabis propageerde. Dit leidde niet tot een kamerzetel maar leverde hem wel de bijnaam "wietambassadeur" op.

Overlijden

Vanwege problemen met de bloedvaten werd op 19 juni 2009 in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam het rechteronderbeen van Vinkenoog geamputeerd. Hoewel doktoren hem vanwege zijn leeftijd niet in staat achtten tot revalidatie met een prothese en hem voorbereidden op een rolstoel en opname in een verpleeghuis, was Vinkenoog vastbesloten er weer bovenop te komen en te kunnen lopen met een kunstbeen. Hij herstelde aanvankelijk goed en hoopte op 18 juli "met Edith aan mijn zijde bij mooi weer mijn 81ste verjaardag [...] in het tuinpark [te] vieren met enkele uitverkoren vrienden en verwanten." Maar tijdens een verblijf in het Revalidatie Centrum Amsterdam kreeg hij op 10 juli 2009 een hersenbloeding en raakte in een coma. Vrijwel direct was duidelijk dat de situatie uitzichtloos was: door een grote hoeveelheid bloed in de hersenen waren alle functies, behalve de hartslag en ademhaling, uitgevallen. Vinkenoog overleed op 12 juli 2009 om 1:40 in het VU medisch centrum in Amsterdam. Hij zal op 18 juli 2009 worden begraven op de Begraafplaats Sint Barbara in Amsterdam.