Susanne Eveline Dirksen Tribute

In Juni 2007 voelde ik een klein bultje onder mijn rechteroksel. Aangezien we een vakantie op de planning hadden staan, ben ik (28 jaar) maar direct naar de huisarts gegaan. Hij vertelde dat het een opgezwollen melkklier was en dat ik me geen zorgen moest maken. We gingen dus heerlijk op vakantie, niets ernstigs! Op vakantie werd het kleine bultje steeds groter en zat in mijn rechterborst. Eigenlijk groeide hij met de dag. Na 1 1/2 week had ik een cupmaat groter en paste ik mijn bikini niet meer. Het ging ook pijn doen. Na de vakantie dus direct weer naar de huisarts. Een borstontsteking was het verhaal. Dus 5 dagen aan de antibiotica. Na 5 dagen weer terug voor controle. Er was niets veranderd en de bult was ook niet kleiner geworden. Ik werd doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar zeiden ze hetzelfde, een ontsteking. Aangezien de antibiotica in pilvorm niet aansloeg, werd ik opgenomen in het ziekenhuis voor antibiotica via een infuus. 4 dagen verder was er weer niet veranderd en weer een nieuwe arts aan mijn bed. Hij wilde een bioptie doen om het zekere voor het onzekere te nemen. Gelukkig mocht ik vanaf die dag wel weer naar huis. 3 dagen later kregen we de uitslag, Borstkanker.....Ja en wat er dan door je heen gaat is onbeschrijfelijk, maar veel mensen die dit lezen weten hoe dit voelt....helaas.....

Ik werd direct doorgestuurd naar het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis. Daar werden meteen weer allerlei onderzoeken gedaan, een nieuwe punctie een MRI scan, longfoto's etc. Op vrijdag 27 juli ben ik begonnen met de eerst chemokuur. Dose Dense AC (Adriamycine/ Cyclofosfamide. Een nare chemokuur met veel bijwerkingen. Ik verloor mijn haar, was 5 dagen heel erg misselijk, had pijnlijke handen en voeten en was constant moe. Na 6 kuren was de tumor van 9 cm afgenomen naar 2 cm, een goed resultaat dus! Iedereen blij! Toen de operatie, een borstamputatie en verwijdering van 5 okselklieren. 2 weken na de operatie begonnen met de bestralingen. 25 keer. Dit ging gelukkig allemaal best goed. Ik voelde me goed en mijn huid hield het ook goed, kortom ik was langzaam mijn leventje aan het oppakken, want op 16 januari zou ik helemaal klaar zijn met alle behandelingen. Maar het ergste gebeurde. Op eerste kerstdag voelde ik een klein bultje in mijn hals aan de linkerkant. Maar ja tijdens de kerst kan niemand je helpen....Dus ik moest wachten tot na de kerst. Op 27 december kon ik gelukkig direct bij mijn arts terecht. Hij voelde en kon me direct vertellen dat hij er niet gerust op was. Ik werd meteen doorgestuurd voor een punctie. 3 uur later werd verteld dat het weer foute boel was. Het was een uitzaaiing....Mijn wereld stortte opnieuw in.... Bijna klaar en nu dit....

Binnen een week werd een PET CT Scan gemaakt van mijn hele lichaam om te kijken of er meerderen uitzaaiingen waren. Nou dit was het goede nieuws! De rest van mijn lichaam was schoon! We waren zo ontzettend blij (en nog steeds!). De behandeling voor rechts moest eerst afgemaakt worden, dus de bestralingen gingen verder. 2 weken na de laatste bestraling moest ik opnieuw beginnen aan een chemokuur. Het is een wekelijkse kuur van Taxol met Avastin. Hier ben ik inmiddels 6 weken mee bezig en het gaat goed. De bijwerkingen van deze kuur vallen heel erg mee. Ik ben alleen weer heel erg moe en heb mijn haar opnieuw moeten verliezen, dus een tweede pruikperiode breekt aan....Dit vind ik persoonlijk best heel erg moeilijk. Ik ben zelf erg optimistisch, dus wil eigenlijk ook geen patient zijn. Ik probeer er goed uit te blijven zien en er het beste van te maken, maar als je de pruik afzet en in de spiegel kijkt, kan je er niet omheen....Ik ben een Kankerpatient! Dat gevoel maakt me soms zo verdrietig en machteloos. Ik wil zo graag weer een "normaal" mens zijn, zonder al die ziekenhuis bezoeken en met mijn eigen haar en een toekomstplan....Want over de toekomst durf ik eigenlijk niet goed na te denken....Mijn vriend (37) en ik (28) willen graag kinderen, maar ja dat kan voorlopig niet. En dan al onze vrienden die plotseling allemaal zwanger worden, dat vind ik nu zo moeilijk.

Ik moet 12 of 18 chemokuren ondergaan, dus ik ben nog zeker tot halverwege dit jaar bezig. Daarna krijg ik weer 25 bestralingen, maar als dat achter de rug is hoop ik mijn verhaal positief af te kunnen ronden op dit forum...