Sylvia.

Vanaf het eerste moment dat ik je in je ogen keek tot het laatste ben ik verliefd op je geweest. Ik heb je dat minstens duizend keer verteld, hoe gek ik op je ben. Hoe waanzinnig veel ik van je hou. Vaak heb ik je verteld over het moment dat je je naar me omdraaide en me in mijn ogen keek. Op slag verliefd was ik op je. Tot het laatste moment, toen je uit mijn slapende armen uit bed de zee instapte. Ik vroeg je- half slapend- of je zo terugkwam. Je zei ja. Dat is het laatste wat je me gezegd hebt. Ik voel nog steeds de leegte die je achterliet...

Ik hou je aan je woorden die je me schreef in de vorm van een gedichtje wat je naast mijn bed hebt neergelegd. Dat was in januari '09, toen we met de kerst en nieuwjaar drie weken samen waren, in Nederland en Rome. Je schreef me toen altijd op me te wachten, zelfs twee keer heb je me dat geschreven, altijd op me te zullen wachten. Ik heb geduld. Al sinds kind zeg ik dat iedereen die ons voorgegaan is we weer zullen zien. Daar geloof ik in en daar wacht ik op.

In mijn ogen was je wijs, lief, warm, super vrouwelijk en heel mooi. Sinds je dood zeg ik dat "riet blijft wuiven in een orkaan maar een sterke boom waait om". Je was heel sterk. Ik heb je helemaal leren begrijpen. Dat wat ik je bij leven al deed maar nu helemaal. Ik zie ook dat ik je niet heb kunnen helpen. Misschien nu, met de kennis die ik nu heb zou ik je de warmte en veiligheid hebben kunnen bieden om je hart uit te spreken. Helaas... Maar ik ga er van uit dat alles aan het licht komt. Het licht, synoniem aan liefde, dat waar we vandaan komen en heen zullen gaan. Licht, energie, liefde, dat waaruit alles bestaat.

Je was een doordouwer. Niet voor een kleintje vervaard. Gemotiveerd. Ik weet ook waarom. Maar wat je deed deed je niet zonder goed om je heen te kijken en daarmee rekening te houden. Ik heb ook je zwakke kanten leren kennen. Je trots. Je 'doordrammen'. Je afhankelijkheid. Het kader wat je nodig had. Dat wat je o.a. vond in je moederschap. Vreemd dat je je zo vaak alleen gevoeld hebt. Onbegrepen. Dat waarvan ik nu meer begrijp. Dat waar ik héél dicht bij gekomen ben. Maar niet genoeg. Dan zou je dit niet nodig hebben gehad, niet hebben gedaan.

Je bent de liefde van mijn leven. Mijn beste vriend. Mijn grootste minnares, mijn geliefde... Ik mis je nog ieder moment. Er zal ook niemand zijn die je plaats kan innemen. Ik hou van je en ik wacht op je.

Ik weet waar we vandaan komen. Ik weet waar we heengaan. Ik weet dat we nú het beste ervan moeten maken, we hebben niets anders dan nu om dat te doen...

Ik zal je waardig zijn, mijn lief.

Mijn liefde voor je is voor altijd, zoals je mij ook schreef, in je allerlaatste brief.

Walter.

Beste mensen,
Erg fijn zoveel reactie en medeleven op deze website. De familie heeft ook een website laten maken en wil graag een gedenkboek maken voor de familie en de kinderen. Het zou erg fijn zijn als er meer reactie komt voor de familie op hun eigen website.

Wilt u op www.sylviavanaarsen.nl ook uw steun betuigen en een herinnering achter laten?

Alvast bedankt!

Matthijs