Theodorus Hendrik Van der Kroon
- 57 jaar
- Man
- Geboortedatum Feb 18, 1942
- Sterfdatum Apr 15, 1999
- Amsterdam, Netherlands
Over
Theo in een notedop
Theo werd geboren op 18 februari 1942 in de Zaagmolenstraat in Amsterdam, als 1e kind van Adriaan van der kroon en Maria Geertruida Van der Kroon-Weeling. Later weren er nog 4 kinderen geboren, 3 broers en een zusje. Theo wist al vrij jong dat hij dierenverzorger wilde worden, op zijn 15 e begon hij in Artis, op de fazanterie, en vervolgens schopte hij het tot hoofddierenverzorger giraffen, algazellen, springbokken en gnoes.
Trouwde op 30 januari 1964 met Elfriede scheffer.
Uit deze verbintenis werden 2 kinderen geboren, op 19 september 1965 zoon Erik Robert en op 6 maart 1968 dochter Yvonne Sylvia.
Theo had een grote voorliefde voor zijn dieren, als een van zijn giraffes op het punt van bevallen stond, reed hij desnoods midden in de nacht nog even naar Artis om te kijken of alles wel goed ging.....
Op zijn 48e werd hij opa, van kleinzoon Rick, geboren op 29 augustus 1990,7 jaar later gevolgd door broertje Denny, geboren op 14 februari 1997. De kinderschaar was compleet met kleinzoon Mika, geboren 29 April 2003. Helaas heeft hij zijn 3e kleinzoon nooit mogen zien....op 15 april 1999 koos hij ervoor zijn leven te beëindigen.....zijn vrouw , kinderen en kleinkinderen verbijsterd achterlatend.
Sponsor
Houd de herinnering levend en sponsor deze Tribute
Deel deze Tribute
Laat weten dat je het nooit zult vergetenOR
Mijn herinnering
J W VAN LEEUWEN May 16, 2010
WANNEER KOMT DE VREUGDE VAN DE HERINNERING?
WAAR LIEFDE BESTAAT IS GEEN VOORBIJ.
LIEFDE IS KRACHT EN ENERGIE,,,,,,
Mijn herinnering
Yvonne Apr 23, 2009
verdrietig, vertwijfeld, onze kansen met jou verkeken, voorgoed.
Het waarom van jouw weggaan nooit uitgelegd,
ons hart verscheurd door gemengde gevoelens.
Misschien, dat wij op een goede dag mogen begrijpen,
onze adem hervinden,
onze blik verruimen,
ons leven hernemen,
in de troostende gedachte dat jij rust hebt gevonden,
het verband kunt zien, en jouw plaats daarin,
nietweg te denken, niet te vergeten,
niet te vernietigen, door niets en niemand!!
Leven is kiezen,vragen zoeken antwoord,
woord roept wederwoord.
Leven is zoeken,
ieder mens heeft ruimte nodig
tijd en adem genoeg.
Jij, die van alles te kort,
ogen met wimpers, zwaarmoedig,
die enkel een sprankje verlichting speurden.
Jij, jij kreeg niet , zag niet
en vond niet,
geen adem en ruimte genoeg.
De stap die jij zette,
bracht einde aan de pijn,
in de dood vond jij antwoord.
Voor jouw leven,
dat niets anders vroeg,
dan ruimte en adem genoeg!!
Evening falls,Enya
Yvonne Apr 16, 2009
from within me calls - could it be I am sleeping?
For a moment I stray, then it holds me completely.
close to home - I cannot say.
close to home feeling so far away.
As I walk there before me a shadow
from another world, where no other can follow.
carry me to my own, to where I can cross over...
close to home - I cannot say.
close to home feeling so far away.
Forever searching; never right, I am lost
in oceans of night. Forever
hoping I can find memories.
those memories I left behind.
Even though I leave will I go on believing
that this time is real - am I lost in this feeling?
like a child passing through, never knowing the reason.
I am home - I know the way.
I am home - feeling oh, so far away....
My immortal, Evanesence
Yvonne Apr 16, 2009
Suppressed by all of my childish fears.
And if you have to leave
I wish that you would just leave.
Because your presence still lingers here
And it won’t leave me alone.
Prechorus:
These wounds won’t seem to heal.
This pain is just too real.
There’s just too much that time cannot erase.
Chorus:
When you cried I’d wipe away all of your tears.
When you’d scream, I’d fight away all of your fears.
And I’ve held your hand through all of these years.
But you still have all of me.
You used to captivate me
By your resonating light.
But now I’m bound by the life you left behind.
Your face it haunts my once pleasant dreams.
Your voice it chased away all the sanity in me.
Prechorus:
These wounds won’t seem to heal.
This pain is just too real.
There’s just too much that time cannot erase.
Chorus:
When you cried I’d wipe away all of your tears.
When you’d scream, I’d fight away all of your fears.
And I’ve held your hand through all of these years.
But you still have all of me.
I’ve tried so hard to tell myself that you’re gone
And though you’re still with me.
I’ve been alone all along.
Chorus:
When you cried I’d wipe away all of your tears.
When you’d scream, I’d fight away all of your fears.
And I’ve held your hand through all of these years.
But you still have all of me.