Herinneringen; tja waar begin je. Je zou natuurlijk met de eerste, de laatste of de meest dierbare kunnen beginnen. Desondanks vind ik het moeilijk om er een specifiek te noemen.

Een van mijn meest dierbare herinneringen is op met mijn vader en mijn broer Wessel op Texel tijdens een zomervakantie. Ik weet eerlijk gezegd niet meer welke; het werd een soort jaarlijks fenomeen.

Op een mooie zomeravond gingen we na 's avonds even in het dorp te zijn geweest ergens op het hoge duin (die de camping overzag) naar de zonsondergang zitten kijken. Met zijn drieen op een rijtje zaten we dan naar die zonsondergang te kijken terwijl we een mars deelden. Nu wellicht iets waar niemand meer warm voor loopt, voor mij een heel bijzondere herinnering. Voelde me dan echt een man van de wereld ondanks dat ik denk ik maar een jaar of zeven acht was.