Het is misschien vreemd om een gedenkplek te maken over een gezin, maar ik mis jullie alle vier individueel, maar ik mis vooral het bij elkaar horen, het deel uit maken van een groepje mensen dat jeugd en volwassenheid met elkaar deelde. Natuurlijk waren er meningsverschillen en ging ieder zijn eigen richting uit, maar de basis deelden we. We kenden de familieverhalen, eerst door papa vertelt en later door ons overgenomen. We kenden elkaars vrienden, partners en genoten van de kinderen  van Liesbeth en raakten elkaar wat kwijt na het overlijden van de eerste; Rob op 37 jarige leeftijd, na een hevig gevecht tegen kanker. Zijn Saskia bleef, te jong, alleen achter. Papa overleed vijf jaar later. Hij was 79 jaar en nog steeds intens verdrietig om het verlies van zijn zoon Rob. In de dertien jaar die volgde trok ik veel met mama op, we genoten van gedeelde passies zoals tuinieren en ritjes met de auto. We zijn twee keer samen naar Griekenland op vakentie geweest en een paar keer naar Duitsland samen met mijn man Henk. In 2006 ging haar gezondheid plotseling erg achteruit en twee maanden na het vieren van haar 88ste verjaardag overleed zij in het huis waar ze vijftig jaar had gewoond. Toen waren alleen grote zus Liesbeth en ik nog over. We hebben vele uren herinneringen zitten ophalen in het ouderlijk huis, waarvan we stukje bij beetje afscheid  moesten nemen. Precies een half jaar na mama overleed Liesbeth op 57 jarige leeftijd, geheel onverwacht. Haar man Henk, dochter Marije en zoon Rob in verbijstering achterlatend.

Nu is er niemand meer met wie ik mijn vroegste herinneringen kan delen en dat geeft een leegte die, ondanks alle lieve mensen om mij heen, niet meer is op te vullen. vandaar deze gedenkplaats voor een gezin.