Geschreven en gesproken door Ria Meegdes

Vrienden en bekenden van onze broer. Familie, Ada, Karin en Leon we moeten nu definitief afscheid nemen en dat valt zwaar. We hebben nu geen broer meer. Geen Pam, de naam die wij – zijn 9 zusjes – zo gewend zijn te gebruiken.

Tessa en Rowin, … opa is dood hè, en voor jullie is er nu geen opa meer. Maar ik weet dat opa mooie dingen voor jullie heeft gemaakt, zoals bijvoorbeeld dat mooie keukentje. En als Rowin wat groter is, en jullie samen met dat keukentje spelen dan denk je Oh ja dat heeft opa gemaakt en dan denk weer aan hem. Dat keukentje is dan een herinnering.

Wat voor de kinderen geldt, is ook voor ons - volwassenen - van toepassing.

Herinneringen en vooral het met elkaar delen van herinneringen maakt dat we het verlies beter kunnen dragen. En herinneringen hebben we de afgelopen tijd veel opgehaald. Met elkaar – een paar weken geleden nog - bij de foto’s en brieven van Mamma. Maar ook met Pam in het ziekenhuis en de laatste dagen thuis
en onvermijdelijk met een lach en een traan.

Zo blijft in onze herinnering steevast de opmerking die we kregen als mensen hoorden dat Pam de enige jongen was in een gezin van 10 kinderen “Oh dan zal hij het wel zwaar hebben gehad met al die vrouwen”. Nou , we hebben hem daarover nooit horen klagen. Ook niet als hij zijn wekelijkse klusje deed. Zoals wij allemaal een kleine bijdrage in het huishouden hadden, had Pam op zaterdag de taak van het poetsen van de schoenen . En dat in een gezin met 12 mensen! Niet zeuren, maar doorwerken; dan is de klus snel geklaard. Misschien lag hier de basis voor het mooie werk dat hij heeft geleverd bij het opknappen van het huis. Met grote precisie en doorzettingsvermogen heeft hij het gepresteerd de badkamer prachtig te verbouwen en de trap moest en zou af ook al voelde hij – door zijn ziekte - zijn krachten afnemen. Maar zijn wilskracht nam niet af …….. hij ging door.

En natuurlijk herinneren we ons zijn metamorfose - vele jaren op 5 december.
Juist zijn fijne grapjes – pedagogisch verantwoord hoor – maakten dat de kinderen nog liever werden en dat de ouderen nog meer genoten van dit kinderfeest. Louis en Lucas en wellicht nog andere Klazen onder de aanwezigen: ik wil jullie niet tekort doen hoor, maar Pam was de enige echte.

Herinneringen geven troost.

Zoals ook bloemen troost kunnen geven. Daarom geeft Margareth een troostbloemetje van ons aan jou Karin. En Ada wat een mooi idee van jou om een bloemstuk straks neer te leggen bij de graven van de ouders; ook dat geeft troost.

Muziek geeft ook vaak een gevoel van troost. In het ziekenhuis vertelde Pam me over de muziek Somewhere my love die hij vaak voor onze moeder op het orgel heeft gespeeld en dan voelde hij de sterke verbondenheid met zijn vader en moeder. Deze muziek en die herinnering gaf hém troost. Toen hij me over de keuze van de muziek voor nu vertelde, opperde ik dat hij vast en zeker ook iets van Roy Orbison had gekozen. Samen hadden we het over de aankoop van de singletje Pretty Women; hij zei toen - heel veel jaren geleden alweer - mijn pretty women is Ada. En nu in het ziekenhuis zei hij – fluisterde hij eigenlijk - zij is nog steeds mijn mooi meisje.

Speciaal voor jou Ada van jouw altijd liefhebbende man en onze geweldige broer daarom deze muziek. En herinneringen zullen we altijd met elkaar blijven delen, zo vaak en zoveel je maar wilt.