Jan van Norden}’s portrait

Jan van Norden

  • 64 jaar
  • Geboortedatum Feb 24, 1945
  • Sterfdatum Apr 08, 2009
  • Haarlem, Nederland
Op deze pagina kunnen jullie als familie en vrienden elkaar ontmoeten, herinneringen delen en foto's te bekijken. Het is zelfs mogelijk om muziek en filmpjes toe te voegen zodat deze site een boek wordt met vele mooie en leuke herinneringen.
Meer »

Over

Troost

Geschreven en gesproken door Ria Meegdes

Vrienden en bekenden van onze broer. Familie, Ada, Karin en Leon we moeten nu definitief afscheid nemen en dat valt zwaar. We hebben nu geen broer meer. Geen Pam, de naam die wij – zijn 9 zusjes – zo gewend zijn te gebruiken.

Tessa en Rowin, … opa is dood hè, en voor jullie is er nu geen opa meer. Maar ik weet dat opa mooie dingen voor jullie heeft gemaakt, zoals bijvoorbeeld dat mooie keukentje. En als Rowin wat groter is, en jullie samen met dat keukentje spelen dan denk je Oh ja dat heeft opa gemaakt en dan denk weer aan hem. Dat keukentje is dan een herinnering.

Wat voor de kinderen geldt, is ook voor ons - volwassenen - van toepassing.

Herinneringen en vooral het met elkaar delen van herinneringen maakt dat we het verlies beter kunnen dragen. En herinneringen hebben we de afgelopen tijd veel opgehaald. Met elkaar – een paar weken geleden nog - bij de foto’s en brieven van Mamma. Maar ook met Pam in het ziekenhuis en de laatste dagen thuis
en onvermijdelijk met een lach en een traan.

Zo blijft in onze herinnering steevast de opmerking die we kregen als mensen hoorden dat Pam de enige jongen was in een gezin van 10 kinderen “Oh dan zal hij het wel zwaar hebben gehad met al die vrouwen”. Nou , we hebben hem daarover nooit horen klagen. Ook niet als hij zijn wekelijkse klusje deed. Zoals wij allemaal een kleine bijdrage in het huishouden hadden, had Pam op zaterdag de taak van het poetsen van de schoenen . En dat in een gezin met 12 mensen! Niet zeuren, maar doorwerken; dan is de klus snel geklaard. Misschien lag hier de basis voor het mooie werk dat hij heeft geleverd bij het opknappen van het huis. Met grote precisie en doorzettingsvermogen heeft hij het gepresteerd de badkamer prachtig te verbouwen en de trap moest en zou af ook al voelde hij – door zijn ziekte - zijn krachten afnemen. Maar zijn wilskracht nam niet af …….. hij ging door.

En natuurlijk herinneren we ons zijn metamorfose - vele jaren op 5 december.
Juist zijn fijne grapjes – pedagogisch verantwoord hoor – maakten dat de kinderen nog liever werden en dat de ouderen nog meer genoten van dit kinderfeest. Louis en Lucas en wellicht nog andere Klazen onder de aanwezigen: ik wil jullie niet tekort doen hoor, maar Pam was de enige echte.

Herinneringen geven troost.

Zoals ook bloemen troost kunnen geven. Daarom geeft Margareth een troostbloemetje van ons aan jou Karin. En Ada wat een mooi idee van jou om een bloemstuk straks neer te leggen bij de graven van de ouders; ook dat geeft troost.

Muziek geeft ook vaak een gevoel van troost. In het ziekenhuis vertelde Pam me over de muziek Somewhere my love die hij vaak voor onze moeder op het orgel heeft gespeeld en dan voelde hij de sterke verbondenheid met zijn vader en moeder. Deze muziek en die herinnering gaf hém troost. Toen hij me over de keuze van de muziek voor nu vertelde, opperde ik dat hij vast en zeker ook iets van Roy Orbison had gekozen. Samen hadden we het over de aankoop van de singletje Pretty Women; hij zei toen - heel veel jaren geleden alweer - mijn pretty women is Ada. En nu in het ziekenhuis zei hij – fluisterde hij eigenlijk - zij is nog steeds mijn mooi meisje.

Speciaal voor jou Ada van jouw altijd liefhebbende man en onze geweldige broer daarom deze muziek. En herinneringen zullen we altijd met elkaar blijven delen, zo vaak en zoveel je maar wilt.

 

 

Bekijk alle herinneringen »

Herinneringen

Mijn herinnering

Margareth Schoonebeek Apr 28, 2009

Sinterklaas en Piet spelen voor zijn dochter bij mijn broer
Voor mijn dochter Sinterklaas spelen deed mijn broer
Dat voelde goed
Toen zij op vakantie gingen pasten wij op Karin bij mijn broer
Wij gingen op vakantie en Charlotte mocht logeren bij mijn broer
Dat voelde goed
Elke week biljarten bij ons thuis, eerst koffie met koek, serieus biljarten en dan fijne gesprekken met mijn broer
Dat voelde goed
Mama overlijdt, er is veel verdriet en ik vind troost bij mijn broer
Dat voelde goed
En dan wordt hij ziek, hij vecht maar verliest de strijd.
Nu is hij overleden, mijn broer
En dat voelt………

Jan

johannavogel Apr 19, 2009

Jan Driehuis, 14 april 2009.

Ik had eerst een zwager,
Ik heb er nu een broer bij.

De voorlaatste keer dat ik hem thuis bezocht was hij heel open naar me. En zacht. En kwetsbaar. Dat raakte me zeer. Enkele dagen daarna stuurde hij ons een mail over een bepaald onderwerp. Wat een prachtige tekst. Johanna en ik wisten niet dat hij zo kon schrijven. De keren dat Johanna daarna bij hem was in het ziekenhuis zag hij weer een kant van haar die hij niet kende maar fijn vond dat hij die gezien had.

De vrijdagavond dat wij voor het laatst bij hem thuis kwamen toen hij nog aanspreekbaar was, gebaarde hij meteen, kom op de rand van mijn bed zitten. Kom dichtbij. Hij was helder op dat moment, zijn lichaam was op door de kuren, de medicijnen en het lange vechten. Weer was hij heel open en weer liet hij zichzelf zien: zijn ongeloof wat er allemaal gebeurd was. Zijn twijfel. Zijn kwaadheid en verdriet. Waar hij allemaal doorheen moest.

Ook vertelde hij de “droom” die hij had op het moment dat hij het heel moeilijk had in het ziekenhuis: een trap op lopend waar allemaal foto’s hingen van mensen die overleden waren. Wim hing daar ook bij, en zijn eigen vader, en een grootvader. En nog veel en veel meer foto’s. Sommigen maakten zich los uit de lijst en kwamen naar hem toe. Jan geloofde niet in een leven hierna maar deze droom gaf hem toch minder angst voor het komende. Ik heb het goed gedaan zei hij ook nog, terugkijkend op zijn leven.

Om hem op de hoogte te brengen van al onze plannen vertelde ik hem dat Johanna de komende woensdag met een receptie afscheid nam van haar werk en dat er op die dag nog veel meer zou gebeuren. Dat had ik misschien beter niet kunnen doen. Voor zichzelf rekende hij uit hoe lang hij het dan nog vol moest houden en wanneer hij dan de dokter liet komen om in te slapen. Hij knikte toen hij het uitgerekend had. Door de medicijnen ging het concentreren toch wel een beetje moeilijker. Later zou dat Goede vrijdag om half twee blijken te zijn…. Voor wat voor een onmogelijke beslissing kom je te staan als je lichaam niet meer wil en kunstmatig wordt verzorgd maar je geest nog helder is; soms wilde hij zo uit bed stappen om met Ada ergens een kopje koffie te gaan drinken of een kroketje te eten.

Het vechten had hem in een wils houding gebracht, wat tegelijk lastig was voor de periode daarna: het leven loslaten en overgeven. Maar dat kwam hem nu nog goed van pas: Omdat Johanna een tijdje goed voor hem opgekomen was in het ziekenhuis, wilde hij haar afscheidsfeestje niet verstoren. De wilskracht die hij opgebouwd had, zorgde er voor dat hij die afspraak met zichzelf waar maakte. Wat een kracht heeft een mens. Op die woensdagavond, na afloop van Johanna’s feestje dat hij hoorde dat het goed gegaan was, ging hij. De dokter was gelukkig niet nodig.

Lieve Ada, Karin en Leon, wat een medestrijd hebben jullie geleverd. Wat zijn jullie ook sterk geweest. Denk erom, vragen wij jullie: we hebben een grote familie. De een is goed in dit, de ander in dat. Samen zijn we zeer sterk. Maak gebruik van onze sterke kanten. Vraag erom als je ons nodig hebt. We zijn er dan. Voor jullie samen, of voor ieder van jullie.

Mijn herinnering

annemieke van Norden Apr 17, 2009

Toen ik pas getrouwd was kwam een keertje bij Pam en Ada op visite. Ik had wat oorpijn en daar had Pam wel een ouderwets middeltje voor… een beetje olie in je oor. Hij liep de keuken in en even later kwam hij weer binnen. Vol vertrouwen hield ik mijn hoofd een beetje schuin en Pam liet er een paar druppeltjes olie in vallen… “Au dat is heet” en knap deed mijn oor. Hij dacht dat de olie een beetje warm moest zijn en had het even verwarmd! Ik hoor nog steeds wat minder met dat oor maar heb nooit meer last van oorpijn gehad !
je zusje Annemieke

Mijn herinnering

Sandra Holla Klous Apr 16, 2009

Toen ik op de camping stond kwam Karin vaak mee en logeerde bij haar oma. Vanaf die tijd (we waren ongeveer 7,8 jaar) heb ik ook natuurlijk Ome Jan en Tante Ada ontmoet. Zo noemde we de ouders vaak op de camping. Ome Jan zal ik altijd herinneren als een vrolijke man met hele ondeugende pret oogjes. Hij zat altijd wel te geinen met ons. Verder was hij een pestkop in de goede zin. Hij hielt ook erg van het zonnetje op z'n hele lijf. Erg bruin werd hij nooit....grapje zeker!.Ome Jan werd gewoon zwart. En dan glinsterden die blauwe ogen alleen maar meer. Ik vond Ome Jan een fiijne vent en ik zal hem zeker missen vooral als we 1 stap op de camping zetten....
Het zal zeker vreemd zijn als we hem niet meer samen met Tante Ada voorbij zien flitsen op z'n fiets.

Dikke kus van Sandra, Peter, Robin & Tycho

Deel ook je eigen herinnering

Om een herinnering achter te laten, dienen de onderstaande velden ingevuld te worden.

 *
 *
Icoon

Kies een icoon

Meer »

V&A (24)

Nieuw! Beantwoord een vraag en lees reacties van anderen

  • Wat wilde Jan van Norden later worden als hij/zij groot was?

Sponsor

Verzekeruzelf

Verzekeruzelf sponsort deze Tribute.

Zelf sponsoren kan ook. Jouw naam komt dan hier te staan en je kunt zonder limiet foto's en video's toevoegen.

Ontdek over wie Mensen hun Respect Twitteren
Bekijk alle bezoekers »

Bezoekers

Bezocht zojuist

Melanie, Community Manager

San Francisco, Verenigde Staten

Bezocht Aug 12, 2009

boo013

Bezocht Mei 26, 2009

Sander

Bezocht Apr 21, 2009

Tribute gestart door

Karin

    Haarlem, Nederland

    Bezocht Apr 12, 2009