Michèle Weber-Schneiders Tribute

Lieve vrienden,

Het portret over Michèle welke op 17 augustus 2009 door de NCRV op Net 1 is uitgezonden (2e item) is terug te zien op 'Uitzending Gemist' (http://player.omroep.nl/?aflid=9962241). Ook kunnen jullie een kopie bij mij opvragen of de ingekorte versie hiernaast onder video's bekijken.

Groeten van Jeroen en Milan.


AFSCHEIDSSPEECH

Enkele weken na de begrafenis vond ik boven in de boekenkast een paar papiertjes waar Michèle een eerste aanzet voor een afscheidsspeech had gemaakt die zij voor haar begrafenis wilde schrijven. Ze schreef dit op 22 februari om 6 uur in de ochtend, de verjaardag van haar moeder, net een paar weken daarvoor overleden, 10 dagen voor haar eigen dood. Het duurde een jaar voordat ik het aankon het echt goed te lezen. Ik wil graag een paar passages uit haar tekst hieronder opschrijven die zij met iedereen had willen delen:

Jullie zijn nu hier om afscheid te nemen van mij. Ik weet niet wat de opkomst is, maar diegene die er zijn, dank je wel. Dit is mijn moment om afscheid te nemen van jullie. Ik moet toch nog het laatste woord hebben, zelfs nu!

Pappa het kan toch niet zo zijn dat je binnen zo’n korte tijd je dochter en je vrouw te verliezen.
En dan Jeroentje. Hoe kan ik je achterlaten, hoe kan je een vader alleen achterlaten met zijn kind. Dat doe je niet, dat gebeurt. Het ergste wat je kan overkomen is je kind te moeten verliezen, maar op de tweede plaats staat toch wel je kind achter te moeten laten, lieve Milan het spijt me zo erg!!!

Ik wil alle aanwezigen vragen mijn vader, Jeroen en Milan te steunen, allemaal een stukje van mij over te nemen.  Jeroen is de beste plek waar ik mijn kind achter kan laten. Jeroen is de beste vader én moeder die ik me kan voorstellen. Toch hoop ik iedereen die er tot nu toe was ook blijft, ook over 10 jaar, mensen waar Milan op kan bouwen, die vertrouwd zijn. En ook zijn lieve oma heeft maar twee handen.

Ik weet niet hoelang ik nog heb, maar ik wil het liefst voor iedereen die dicht bij me staat iets achter laten, lukt me dat niet, neem het me dan niet kwalijk, gewoon tijdgebrek. Ik denk dat ik nu maar even stop, maar ik hoop dat het nog een veel langere speech wordt, hoe langer de speech, hoe langer ik er nog ben.
Dag lieve mensen, hele dikke kus voor jullie allemaal...............